IV SAB/Wa 433/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej postanawia: - odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. W niniejszej sprawie W. S. w dniu 4 stycznia 2016 r. złożył do Sądu na urzędowym formularzu wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadczył, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, czwórką dzieci (w tym trojgiem małoletnich) i rodzicami. Oświadczył, że na dochody rodziny składają się miesięcznie: emerytury rolnicze jego rodziców w kwocie po 1088,62 zł i zasiłki rodzinne na czworo dzieci – w łącznej wysokości 643 zł. Wyjaśnił ponadto, że posiada dom o powierzchni 200 m2 i gospodarstwo rolne (nieruchomość rolną o powierzchni 10,8845 ha tj. 5,1755 ha przeliczeniowego na potrzeby podatku gruntowego, w tym 1,6 ha lasu). Skarżący stwierdził, że gospodarstwo rolne nie przynosi dochodu, a uzyskiwane plony przeznaczane są w całości na potrzeby rodziny. Posiadany las nie zapewnia dodatkowych dochodów, a jest z niego pozyskiwane drewno na opał. Wyjaśnił, że jego żona, jako jedyna z rodziny, posiada konto w banku, które jest wykorzystywane wyłącznie w celu otrzymywania zasiłków na dzieci. Rodzina nie korzysta z sieci gazowej, a jedynie używa butli gazowych, co kosztuje ok. 150 zł miesięcznie, opłaca rachunki za energię elektryczną w kwocie około 400 zł miesięcznie, na zakup węgla przeznacza 850 zł. rocznie, na podatki od gruntów i budynków 594 zł rocznie, wywóz nieczystości 600 zł. rocznie. Stwierdzono, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez W. S. nie jest uzasadniony, ponieważ nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że skarżący i jego rodzina żyją w ubóstwie. Z akt sprawy wynika, że rodzina skarżącego utrzymuje się z emerytur rolniczych rodziców skarżącego, a dochód ten nie podlega egzekucji sądowej, czy administracyjnej i jako dochód wolny od jakichkolwiek zajęć jest wypłacany w pełnej wysokości. Skarżący pobiera zasiłki rodzinne w łącznej wysokości 643 zł, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, czwórką dzieci (w tym trojgiem małoletnich) i rodzicami skarżącego. Zamieszkują oni w domu o powierzchni 200 m2 stanowiącym ich własność. Skarżący wraz z żoną prowadzoną gospodarstwo rolne o powierzchni 10,8845 ha, w tym 1,6 ha lasu, które według oświadczenia wnioskodawcy nie przynosi dochodów, a zebrane plony konsumowane są w całości przez rodzinę. Z oświadczenia skarżącego wynika, że jest osobą chorą i nie może wykonywać ciężkiej pracy. Przedstawione do analogicznego wniosku w innych sprawach skarżącego kserokopie badań i zaświadczeń lekarskich z lat 2007 i 2012 świadczą jedynie o tym, że skarżący cierpiał na pewne dolegliwości zdrowotne, leczył się i rehabilitował, nie obrazują jednak aktualnego stanu zdrowia. W stosunku do skarżącego, w stosunku do jego żony i najstarszej córki nie wydano orzeczeń o całkowitej, czy też częściowej niezdolności do pracy. Tym samym skoro prowadzone przez nich gospodarstwo rolne nie przynosi dochodów i nie została orzeczona całkowita niezdolność do pracy, to brak jest przeszkody do poszukiwania przez nich innych źródeł zarobkowania. Posiadanie majątku, w szczególności nieruchomości, wyłącza w zasadzie możliwość przyznania prawa pomocy. Wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne, którym może rozporządzać w sposób przynoszący mu dochody, np. wykorzystywać w produkcji rolnej, jak również wydzierżawić, czy też obciążyć. Referendarz podkreśla, że niewykorzystywanie posiadanego majątku w sytuacji gdy obiektywnie jest to możliwe, należy ocenić jako świadome pozbawianie się środków koniecznych do zaspokajania potrzeb swoich i rodziny, ale i do prowadzenia spraw sądowych. Trzeba podkreślić, że skoro skarżący decyduje się na prowadzenie sprawy na drodze sądowej, to winien liczyć się z ewentualnymi kosztami takiego postępowania i przez swoje działanie zapewnić sobie na ten cel niezbędne środki. Skoro środków tych skarżący sobie nie zapewnił i - we własnej ocenie - ich nie posiada, to okoliczność ta nie powoduje, że prawo pomocy należy mu przyznać. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.