IV SAB/Wa 443/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. stwierdza bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w rozpatrzeniu odwołania skarżącej I. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 roku nr [...]; 2. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpatrzenia odwołania skarżącej I. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 roku nr [...]; 3. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju, o której mowa w punkcie 1 wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznaje od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej I. S. sumę pieniężną w wysokości 200 (dwieście) złotych; 5. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej I. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 5 października 2015 r. I.S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 1982 r. nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w [...], obejmującej działkę nr [...] o pow. 27.000 m², zapisanej w KW nr [...] Państwowego Biura Notarialnego w [...]. Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpatrzenia odwołania w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, a także o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że pismem z dnia 18 lutego 2015r. wniosła odwołanie od w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015r., które do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wraz z aktami wpłynęło w dniu 19 marca 2015 r. Zaznaczyła, że pismem z dnia 14 września 2015 r, zwróciła się do Ministra o niezwłoczne załatwienie sprawy, wskazując na rażącą bezczynność po stronie organu, zaś w dniu 5 października 2015 r. telefonicznie monitowała sprawę, jednakże bezskutecznie gdyż nie uzyskała informacji o terminie załatwienia sprawy ani przyczynach zwłoki. Zdaniem skarżącej upływ 6,5 miesiąca od złożenia odwołania kwalifikuje bezczynność organu jako rażącą. Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę z dnia 29 października 2015 r. wniósł o umorzenie postępowania wyjaśniając, że zasada szybkości postępowania określona w art. 12 k.p.a. jest współzależna z zasadą prawdy materialnej, a szybkość postępowania nie może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji zawartej w treści art. 16 k.p.a. i może mieć miejsce, jedynie gdy decyzja dotknięta jest jedną z wad wynikającą w art. 156 § 1k.p.a. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zaistniała konieczność dokonania powtórnej, wnikliwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez Wojewodę [...]. Ponadto organ stwierdził, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zakończone decyzją z [...] października 2015 r., którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy przewlekłe prowadzenie postępowania zostało spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Skarga może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – zażalenie na przewlekłość albo wniosek o usunięcie naruszenia prawa, w myśl art. 37 k.p.a. W rozpoznawanym przypadku czyniło zadość temu wymaganiu pismo skarżącej z dnia 14 września 2015 r. wzywające organ do rozpoznania odwołania. Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca pismem z dnia 18 lutego 2015 r. wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 1982 r. W dniu 8 marca 2015 r. wpłynęło do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju przedmiotowe odwołanie wraz z aktami sprawy. Pismem z 14 września 2015 r. skarżąca zwróciła się do organu o niezwłoczne nadanie biegu odwołaniu z dnia 18 lutego 2015 r. W dniu [...] października 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]o z dnia [...] stycznia 2015 r. W tym miejscu wskazać należy, że w sytuacji wydania przez organ decyzji, przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie na bezczynność organu w zakresie zobowiązania go do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Należy wyjaśnić, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W sytuacji wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce bowiem organ rozpatrzył sprawę wskutek wniesionego przez stronę skarżącą odwołania i wydał decyzję w dniu [...] października 2015 r. Wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy organ prowadzący postępowanie dopuścił się bezczynności lub przewlekłości, a jeśli tak to czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Zawarty bowiem w zdaniu drugim powołanego wcześniej przepisu art. 149 § 1 ppsa, zwrot "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Analizując zgromadzony w aktach materiał dokumentacyjny, Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim na uwadze mieć należy, że przedmiotowe odwołanie pozostawało bez rozpoznania przez ponad 6 miesięcy, a organ nie podejmował żadnych działań, jak również nie wypełnił obowiązku określonego w art. 36 kpa. Ostatecznie po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i późniejszym wniesieniem skargi na bezczynność organu, Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję. Okoliczność konieczności dokonania ponownej szczegółowej i wnikliwej oceny obszernego materiału dowodowego zebranego przez [...], z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, na którą powołuje się organ w uzasadnieniu swojej odpowiedzi na skargę, nie może usprawiedliwiać niemożności rozpoznania odwołania, a z pewnością braku podejmowania działań zmierzających do rozstrzygnięcia. Stąd też, powołane przez organ okoliczności w ocenie Sądu, nie mogą zasługiwać na uwzględnienie natomiast brak jakiegokolwiek działania w sposób oczywisty przemawia za rażącym naruszeniem prawa. Uwzględniając skargę, przy takiej ocenie zaniechania organu jak przedstawiona wyżej, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o przyznaniu od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 200 złotych znajdującej oparcie w treści powołanego przepisu, która stanowi pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla skarżącej za trwającą ponad 6 miesięcy bezczynność mającą charakter rażącego naruszenia prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punktach 1- 4 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.