IV SAB/Wa 445/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 18 lipca 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy 1) zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku [...] sp. z o.o. w [...] z [...] stycznia 2019 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w pkt 1; 3) stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. w [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Pismem z dnia 16 kwietnia 2019 r. spółka [...] sp. z o.o. z/s w [...] (dalej "Spółka", "Strona", "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") skargę na bezczynność Prezydenta [...] (dalej "Prezydenta", "Organu") w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] stycznia 2019 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania (dalej "wniosek") dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego na działce o nr ewid. [...] położonej przy ul. [...]. W skardze wniesiono o: – stwierdzenie, że postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły, a organ pozostaje w bezczynności; – stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa; – zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia w terminie 14 dni od daty wydania wyroku; – zasądzenie kosztów postępowania; W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 15 marca 2019 r. złożone zostało ponaglenie, wobec braku podjęcia czynności prze Organ. Zdaniem Skarżącej, Organ antydatował skierowane do niego wezwanie z 14 marca 2019 r., wysłane dopiero 19 marca 2019 r. Ponadto wskazał, że pomimo uzupełnienia braków wniosku do dnia złożenia skargi nie zostało wydane rozstrzygnięcie ani zawiadomienie o przewidywanym terminie załatwienia sprawy. II. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko, Organ wskazał, że: (-) Wezwał Skarżącą, w trybie art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 poz. 2096 ze zm.; dalej "k.p.a.") do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie: 1) zaświadczenia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla inwestycji, 2) mapy zasadniczej pobranej z państwowego zasobu geodezyjnego; (-) Wymóg przedłożenia w/w mapy wynika z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 poz. 1945), mapa powinna pochodzić z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a "oryginalne pieczęcie" poświadczają zgodność kopii z treścią ww. zasobu; (-) Mapa załączona przez Skarżącego przy piśmie z 4 dnia kwietnia 2019 r. nie spełnia w/w wymagań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: III. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 poz.1302 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wynika, że kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Środki dyscyplinujące, którymi dysponuje sąd w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art.149 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.149 § 1a p.p.s.a.). Art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu rozpoznanie sprawy ze skargi na bezczynność organu w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wymóg wniesienia w/w ponaglenia został przez Skarżącą dopełniony (wpłynęło ono do organu 15 marca 2019 r.). Skarga jest zasadna albowiem w dacie wniesienia skargi Prezydent pozostawał w bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Spółki. IV. Kontrola sprawności prowadzenia przez Prezydenta postępowania administracyjnego, będącego przedmiotem skargi, prowadzi do następujących wniosków: 1. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. 2. Analiza akt postępowania administracyjnego prowadzi do następujących wniosków: (-) wniosek Skarżącej wpłynął do Organu w dniu 17 stycznia 2019 r., (-) pismem z 14 marca 2019 r. Organ wezwał Skarżącą, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., do uzupełnienia braków wniosku; (-) braki te zostały uzupełnione w dniu 4 kwietnia 2019 r.; (-) okres zawisłości sprawy przed Organem wynosił w dacie wyrokowania przez Sąd (18 lipca 2019 r.) - 6 miesięcy, (-) we w/w okresie, w oczywisty sposób przekraczającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, ustalone w art.35 k.p.a., Organ ani nie rozpoznał wniosku Skarżącej stosowną decyzją administracyjną (pozytywną albo negatywną) ani nie dokonał żadnej innej czynności procesowej, znoszącej jego bezczynność. Powyższe okoliczności obligują Sąd do uwzględnienia skargi oraz: 1) stwierdzenia – na podstawie art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - iż rozpatrując sprawę Prezydent dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu sprawy (pkt 2 wyroku), 2) zobowiązania Organu – na podstawie art.149 § pkt 1 p.p.s.a. – do rozpoznania wniosku Skarżącej w oznaczonym terminie (pkt 1 wyroku). 3. Uznać należy, iż wykonując w/w zobowiązanie Organ winien niezwłocznie ustalić, czy kopia mapy zasadniczej, przedłożona przez Skarżącą przy piśmie z dnia 4 kwietnia 2019 r., umożliwia procedowanie w sprawie, a jeżeli umożliwia – to rozstrzygnąć sprawę stosowną decyzją administracyjną. W odniesieniu do zastrzeżeń Skarżącej, kwestionującej wymóg przedkładania przez inwestora uwierzytelnionej kopii mapy, stwierdzić należy, że: "1. Mapa załączona do wniosku o ustalenie warunków zabudowy musi być aktualna tak, aby odzwierciedlała stan faktyczny i prawny nieruchomości zlokalizowanych na obszarze, na który będzie oddziaływała planowana inwestycja. 2. Mapa nieautoryzowana, nieopatrzona adnotacjami urzędowymi o przyjęciu jej do państwowego zasobu geodezyjnego, nie ma waloru dokumentu, o jakim mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., podobnie jak komputerowa geomapa. Nie dają one gwarancji rzetelności danych zawartych w ich treści." – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Go 124/17, publ. LEX. Stosownie do art.12b ust.5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 z późn. zm.) Organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały zbiory danych lub inne materiały stanowiące wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, potwierdza ich przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu, a także uwierzytelnia dokumenty opracowane na podstawie wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych na potrzeby postępowań administracyjnych, postępowań sądowych lub czynności cywilnoprawnych, jeżeli w sprawie tego uwierzytelnienia złożony został wniosek. Uwierzytelnienie polega na potwierdzeniu zgodności dokumentu z danymi zawartymi w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a oraz 1b, lub z dokumentacją przekazaną do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w sposób i w trybie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 12d ust. 2. 4. Powołany na wstępie art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązuje sąd administracyjny, który stwierdził bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu, do jednoczesnego stwierdzenia, czy w/w bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki WSA w Warszawie z 11 grudnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13, WSA w Poznaniu z dnia 19.02.2014 r., sygn. IV SAB/Po 126/13, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując w świetle w/w kryteriów zgromadzony w aktach materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność (aczkolwiek bezspornie niepożądana i naruszająca interes Skarżącej), nie nosi ostatecznie znamion rażącego naruszenia prawa (pkt 3 wyroku). 5. Na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania w łącznej kwocie 580 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego oraz opłaty za czynności radcy prawnego (pkt 4 wyroku). Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie: art.149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1 pkt 3, art.149 § 1a oraz art. 200 p.p.s.a.