IV SAB/Wa 449/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C., A. C. – działającej przez przedstawiciela ustawowego M. C., Z. C., A. C. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym M. C., A. C., Z. C., A. C. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. M. C., A. C., Z. C. i A. C. ("skarżący") wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta W., ewentualnie na przewlekłe prowadzenie postępowania, w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania. Skarżący zarzucili Prezydentowi W. bezczynność w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie działki nr [...] (obecnie [...]) z obrębu [...], położonej w W. przy ul. [...] w związku z decyzją burmistrza gminy W. z dnia [...] lutego 1995 r., ewentualnie – przewlekłe prowadzenie sprawy dotyczącej odszkodowania za wywłaszczenie w/w nieruchomości przez Prezydenta W. Wnieśli m.in. o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy z możliwie najkrótszym terminie, wyznaczonym przez Sąd. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a. organ administracji powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 K.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy powinno nastąpić najpóźniej w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Nadto, że pismem z dnia 15 września 2015 r. wezwali Prezydenta W., w trybie przepisu art. 52 § 4 P.p.s.a., do niezwłocznego podjęcia zawieszonego postępowania oraz merytorycznego rozpoznania sprawy. Do chwili złożenia skargi, postępowanie nie zostało podjęte, skarżący nie otrzymali też innej odpowiedzi na swoje wezwanie z dnia 15 września 2015 r., poprzedzające złożenie skargi do tutejszego Sądu. Prezydent W., w odpowiedzi na skargę, stwierdził, że skarga jest bezzasadna i wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5a w/w artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za niedopuszczalną uznaje się skargę, która została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 2 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie to ma charakter przykładowy i należy uznać, że w przypadku skargi na bezczynność (przewlekłość) środkiem takim jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – dalej w skrócie: "K.p.a.", por. W. Chróścielewski, Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, PiP 2004, z. 3, s. 65]. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku złożonego – zgodnie z twierdzeniem skarżących – w 1995 r., będącego organem pierwszej instancji w sprawie, zatem na jego bezczynność stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie zastosowanie więc znajduje art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. ze względu na dyspozycję art. 37 K.p.a. Oznacza to, że nie ma tu zastosowania art. 52 § 4 P.p.s.a. powołany przez skarżących, gdyż nie odnosi się on do sytuacji, w której skarżona jest bezczynność, ponieważ w takim przypadku ustawa przewiduje zażalenie na podstawie art. 37 K.p.a. Bezczynność organu nie jest "innym aktem", w rozumieniu art. 52 § 4 P.p.s.a. Z analizy akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi, skarżący nie skorzystali ze środka określonego w art. 37 K.p.a., a zatem nie spełnili warunku formalnego do wystąpienia ze skargą, którym jest wyczerpanie trybu, określonego w art. 37 K.p.a. W konsekwencji, skarga jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1, 2 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi postanowiono – w pkt 2 – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.