IV SAB/Wa 451/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie sędzia SO del. Aleksandra Westra sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpatrzenia wniosku I. S. z dnia [...] października 2017 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy – w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1. wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierza Wojewodzie [...] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 5. przyznaje od Wojewody [...] na rzecz skarżącego I. S. sumę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych; 6. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego I. S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 28.08.2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewody [...] wpłynęła skarga I. S., na bezczynność oraz przewlekłość organu w zakresie niezałatwienie jego wniosku z [...] października 2017r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na zamiar podjęcia pracy. Skrżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania odpowiedzniego aktu w terminie 14 dni, dokonania kontroli czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznania skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a, ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w tym przepisie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalnie. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 106 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r o cudzoziemcach składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przedstawia ważny dokument podróży i dołącza do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenie na pobyt czasowy. Tymczasem cudzoziemiec składając wniosek nie załączył dokumentów potwierdzających okoliczności, na które powołuje się w nim. Wniosek zawierał braki formalne. Tym samym pismem z 13.12.2017 r. cudzoziemiec został wezwany do ich uzupełnienia oraz do uiszczenia opłaty za zezwolenie. Braki zostały uzupełnione 20.12.2017 r. W dniu 27.02.2018 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemca wystąpił do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, Szefa Agencji Bezpieczeńsn Wewnętrznego i Komendanta Stołecznego Policji z wnioskiem o przekazanie informacji czy wiazd i wyjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Termin uzyskania odpowiedzi upływał 29.03.2018 r. Pismem z 05.03.2018 r. cudzoziemiec został wezwany do uzupełnienia dokumentów niezbędnych do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony, tj.: umowy z pracodawcą będącej podstawą do wykonywania pracy, potwierdzenia posiadania ubezpieczenia zdrowotnego oraz zapewnienia zamieszkania w Polsce i oświadczeń. Ww. wezwanie zawierało informację o terminie załatwie sprawy do 09.04.2018 r. W dniu 19.03.2018 r. cudzoziemiec uzupełnił dokumenty w sprawie. W dniu 27.03.2018 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej poinformował organ o prowadzonym postępowaniu karnym wobec cudzoziemca oraz wydanym wyroku w sprawie. Jednocześnie w ww. piśmie zawarto informację, że pobyt cudzoziemca na terytorim Polski może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z 10.04.2018 r. cudzoziemiec został ponownie wezwany do uzupełnienia dokumentów niezbędnych do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony, tj.: umowy z pracodawcą będącej podstawą do wykonania pracy oraz potwierdzenia posiadania ubezpieczenia zdrowotnego. Termin wydania decyzji wyznaczono do 21.05.2018 r. W dniu 10.04.2018 r. tut. Organ wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] w celu uzyskania informacji o karalności Skarżącego. W dniu 25.05.2018 r. ponownie wystąpiono do Sądu Rejonowego w [...] w celu uzyskania informacji o karalności Skarżącego i informowania go o toczącym się postępowaniu. Pismem z 25.06.2018 r. cudzoziemiec został poinformowany o konieczności przedłużenia postępowania do 20.08.2018 r. z uwagi na konieczność zakończenia postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz uzupełnienia dokumentacji. Jednocześnie cudzoziemiec został wezwany do uzupełnienia dokumentów niezbędnych do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony, tj.: potwierdzenia posiadania ubezpieczenia zdrowotnego (poprzednio załączone utraciło ważność). W dniu 03.07.2018 r. pełnomocnik skarżącego złożył ponaglenie w sprawie do organu II instancji. Postanowieniem z [...].09.2018 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie za zasadne stwierdzając, że nie załatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa i wyznaczył termin wydania decyzji do 05.10.2018 r. Biorąc pod uwagę, że kwestia świadomości karalności cudzoziemca nie została wyjaśniona, pismem z dnia 21.09.2018 r. tut. organ ponownie wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] w celu uzyskania informacji w sprawie. Ponadto, pismem z 24.09.2018 r. skarżący został wezwany do tut. Urzędu w celu złożenia wyjaśnień. Ww. wezwanie zawiera informację o terminie załatwienia sprawy do 26.11.2018 r. Organ wyjaśnił również, że obecnie nie jest możliwe wydanie decyzji w sprawie, gdyż oczekuje na uzupełnienie przez stronę niezbędnych dokumentów oraz zakończenie postępowania wyjaśniającego. Po uzupełnieniu materiału dowodowego oraz zakończeniu postepowania wyjaśniającego będzie możliwe wydanie decyzji w sprawie. Odnosząc się do argumentów zawartych w przedmiotowej skardze, orgqan wskaał, że w sprawie nie zachodzi bezczynność czy przewlekłość organu, a tym bardziej ich rażąca forma. W przedmiotowej sprawie organ podejmując czynności, jednocześnie informował cudzoziemca o przedłużeniu postępowania administracyjnego w sprawie oraz spodziewanym terminie załatwienia sprawy. Wszelkie ewentualne opóźnienia wydawania decyzji czy podejmowania poszczególnych czynności przez organ wynikają zaś z rosnącej liczby składanych wniosków oraz obłożenia pracą pracowników tut. organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadku, gdy nie wydają decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, podlegających załatwieniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa wart. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Zatem skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwiania spraw, mającym na celu wyeliminowanie stanu bezczynności organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Istotę bezczynności oddaje w pełni teza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2013r" sygn. akt I SAB/Wa 590/13 (LEX nr 1406499), w której stwierdzono, że bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznawania sprawy tak też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, będą miały znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też nie. Wskazać należy, że realizacja zasady ogólnej szybkości i racjonalnego postępowania jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 kpa, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 kpa. W rozpoznawanej sprawie oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 16 października 2017 r. o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Przy czym z przepisu art. 35 § 1 i § 2 kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Nadto w świetle art. 36 § 1 i § 2 kpa wymagane jest, aby o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ podał stronom przyczyny zwłoki i wskazał nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie w zgodzie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek niezałatwienia sprawy w terminie, a więc pozostawania przez organ w bezczynności. Zatem organ pozostaje w bezczynności, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym wart. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych wart. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Treść obowiązku płynącego z art. 35 § 1 kpa oznacza zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań przewlekłości w postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie, po wpłynięciu wniosku skarżącego organ zobowiązał go do jego uzupełnienia, co jak wynika z akt sprawy nastąpiło 20 grudnia 2017r. Jednak dopiero 2 miesiące później bowiem 27 lutego 2018r. organ wystąpił zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, Szefa ABW i Komendanta Stołecznej Policji z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wyjazd i wjazd skarżącego stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo porządku publicznego. Ustawowy termin udzielenia stosownych odpowiedzi upływał 29 marca 2018r. Dnia 27 marca 2018r. Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej poinformował organ, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem z [...] lutego 2018r. na karę grzywny (kwalifikacja prawna czynu; art. 264§ 2 kk. w zw z art. 272 kk., 11 § 2 i 3kk, 12 kk., 37 a kk.). Jednocześnie Komendant wskazał, że pobyt cudzoziemca może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa porządku publicznego. W świetle powyższej informacji organ w ocenie Sądu słusznie uznał za zasadne zwrócenie się do właściwego sądu karnego z zapytaniem o kwestie postępowań, jakie toczyły się lub toczą w odniesieniu do skarżącego. Jednak, z uwagi na pomylenie daty urodzenia skarżącego, właściwe wezwanie (prawidłowe dane skarżącego) zostało wysłane do Sądu dopiero 21 września 2018r., pomimo tego, iż o zaistniałym błędzie (we wcześniejszych wezwaniach z 10 kwietnia 2018r., 25 czerwca 2018r. organ przy zachowaniu należytej staranności mógł dowiedzieć się wcześniej (na pewno dowiedział się z pisma Sądu z 10 lipca 2018r. -data wpływu 20 lipca 2018r. ). W ocenie zatem Sądu, uznać należy, że w okresie od 28 marca 2018r. do 21 września 2018r, tj. przez 6 miesięcy organ pozostawał w bezczynności. Nie można bowiem uznać, aby podejmowane przez niego w tym okresie czynności zmierzały do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Podnieść również należy, że organ postąpił wbrew nakazowi płynącemu z treści art. 36 § 1 kpa, a to z tej przyczyny, że podczas trwającego rok postępowania wprawdzie 4 krotnie poinformował skarżącego o przewidywanym terminie wydania rozstrzygnięcia ale pomimo ogólnego wskazania przyczyny zwłoki w rozpoznaniu sprawy (konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego), nie zachował terminów wskazany przez siebie, a co więcej nie wydał również rozstrzygnięcia w terminie zakreślonym mu przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w postanowieniu z [...] września 2018r. wydanym na podstawie art. 37 § 1 pkt. 2 kpa. tj. do 5 października 2018r.. Wskazać również należy, że poza informacją z Sądu, pozostałe dokumenty jakie organ żądał, były to za każdym razem aktualne dokumenty od strony skarżącej, które strona nie musiałaby składać, gdyby organ w terminie rozpoznał jej wniosek. Takie działanie organu w ocenie Sądu stanowi rażące naruszenie art. 12, art. 35 i 36 § 1 kpa. Wprawdzie przepis art. 36 kpa nie stwarza ograniczeń ani też nie ustala zasady, którą powinien kierować się organ przy wyznaczaniu nowego terminu, jednakże nie oznacza to dowolności i swobody. Musi on bowiem być interpretowany zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Zasady ogólne wyrażone wart. 6-16 kpa nie są tylko dezyderatami czy postulatami bądź nie wiążącymi zaleceniami, ale stanowią normy prawne obowiązujące, ustalające prawne wytyczne działania organów administracji. Stanowią one integralną część przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów administracji wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, są wytycznymi do stosowania przepisów Kodeksu i dlatego należy je stosować razem z przepisami dotyczącymi poszczególnych instytucji procesowych. Taki charakter zasad ogólnych jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w literaturze (por. wyrok NSA z dnia 4 maja 1982 r., sygn. akt I SA 258/82, ONSA 1982, z. 1, poz. 53; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., sygn. akt SAlKa 963/91; Z. Janowicz: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996; E. Ochendowski: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądem administracyjnym, Toruń 1996). Zasada m.in. szybkości wynika wprost z art. 12 kpa, który nakazuje, aby organy administracji działały możliwie szybko, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie. W związku z tym nowy termin załatwienia sprawy, wyznaczony przez organ w trybie art. 36 § 1 kpa, należy oceniać przez pryzmat generalnej zasady szybkości postępowania w powiązaniu z podanymi przez organ przyczynami zwłoki. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 1996r., sygn. akt I SAS 28/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 97, którego pogląd w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, nowy termin załatwienia sprawy może być uznany za skutecznie wyznaczony w trybie art. 36 § 1 kpa, jeżeli zostanie wskazany przez organ właściwy do załatwienia sprawy, zgodnie z zachowaniem ogólnej zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 kpa. Podobne stanowisko wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie o sygn. akt. IV SA 105/00 (LEX nr 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych wart. 35 i 36 kpa. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi wart. 7 i 8 kpa, zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli, a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa" [por. wyrok z dnia 6 października 2000 r., sygn. akt. IV SA 105/00 (LEX nr 53462)]. W powyższym tonie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I SAB 155/99 (publ, LEX nr 47244) uznając, że: "Brak akt, konieczność zebrania materiału dowodowego, czy powstanie zaległości nie może być okolicznością usprawiedliwiającą bezczynność organu w rozumieniu art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnymi (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), ale są obrazem niedowładu organizacyjnego organu". Stanowisko to zachowuje aktualność również na tle obowiązujących przepisów prawa. W niniejszej sprawie organ postąpił wbrew wszelkim zasadom postępowania administracyjnego, nie dokładając należytych starań, by sprawę szybko załatwić przy jednoczesnym obowiązku wnikliwego działania, posługując się przy tym możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Takie postępowanie organu świadczy o tym, że pozostaje on w zawinionej zwłoce w załatwieniu sprawy zainicjowanej wnioskiem z [...] października 2017 r. złożonym przez skarżącego. Mając na uwadze dotychczasowy tok prowadzonego postępowania i czynności podjęte przez organ, termin do jej załatwienia - nawet jeśliby przyjąć, że sprawa ma szczególnie skomplikowany charakter w sumie- został ponad 6 krotnie przekroczony maksymalny dwumiesięczny termin rozpoznania sprawy, tym bardziej, że argumenty podniesione w odpowiedzi na skargę nie znajdują odzwierciedlenia w nadesłanych aktach administracyjnych sprawy. Wskazane wyżej okoliczności uzasadniają więc stwierdzenie, że organ w konsekwencji, jak wskazał powyżej Sąd dopuścił się bezczynności, co uzasadnia uwzględnienie skargi, jako że organ z nieuzasadnionych powodów nie rozpatrzył wniosku, czym naruszył postanowienia przepisu art. 35 § 1 i § 3 kpa i korespondujący z nim art.12 § 1 i § 2 kpa oraz art. 36 § 1 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że wyznaczony miesięczny termin do rozpoznania spawy będzie adekwatny do czasu zakreślonego terminami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, niezbędnego do wszechstronnej i rzetelnej oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i załatwienia sprawy. Powyższe okoliczności przemawiają również za uznaniem, że bezczynność Wojewody, z uwagi na zaniedbania, błędy omówione wyżej miała rażący charakter, ze względu na długotrwałość prowadzenia postępowania i długi okres braku właściwej aktywności organu, zmierzającej do załatwienia sprawy w formie procesowej, co wynikało wyłącznie i bezpośrednio z błędów i opieszałości organu nie podejmującego koniecznych czynności procesowych, zmierzających do zakończenia postępowania. Z tych względów, w okresie ocenianym na potrzeby zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 i § 1 a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ nie podjął żadnych, konkretnych, realnych i skutecznych prób zakończenia postępowania w sprawie i zignorował wszelkie obowiązujące terminy załatwienia sprawy. Uwzględniając skargę, przy takiej ocenie zaniechania organu jak przedstawiona wyżej, na podstawie art. 149 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o wymierzeniu organowi grzywny, biorąc pod uwagę zaniechania i zaniedbania organu w podejmowaniu czynności zmierzających do zakończenia postępowania w sprawie w terminach wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz uznając, że wysokość wymierzonej grzywny jest adekwatna do stopnia przyczynienia się organu do rażącej bezczynności. Przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej znajduje oparcie w treści art. 149 § 2 in fine ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy podkreślić, że ze względu na literalne brzmienie powołanego przepisu art. 149 § 2 i użycie przez ustawodawcę spójnika "lub", wymierzenie organowi grzywny i przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w określonej wysokości mogą być stosowane przez Sąd jednocześnie, jak i każda z tych instytucji może być zasądzona oddzielnie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, uwzględniając skargę na bezczynność, wziął pod uwagę całość opisanych wyżej okoliczności sprawy, w tym stopień przyczynienia się organu do rażącej bezczynności i okres trwającej bezczynności, i przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną, której celem jest przeciwdziałanie bezczynności i która stanowi pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla skarżącego za trwającą rok bezczynność mającą rażący charakter naruszenia prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, § 1 a i § 2 w związku z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punktach 1-5 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 w związku z art. 202 § 2 powołanej ustawy.