IV SAB/Wa 455/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Spółki [...] z siedzibą w S. na bezczynność Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia odrzucić skargę. Spółka [...] z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie rozpatrzenia skargi z 26 marca 2018 r. w sprawie sprawdzenia legalności wykonania, utrzymywania i wykorzystania do szczególnego korzystania z wód rzeki W., niedozwolonego przetamowania koryta tego cieku w km 40+950, przeszkodą ziemną rozmywalną, istniejącą na gruntach pokrytych wodami płynącymi oznaczonymi działką nr [...] ob. [...], która została wniesiona w trybie art. 227 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę Spółki [...] z siedzibą w S. należało odrzucić jako niedopuszczalną. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Niniejsza skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", ponieważ należało uznać ją za niedopuszczalną. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest możliwe, gdy przepis prawa obliguje organ administracji publicznej do wydania jednego z wymienionych rozstrzygnięć, a mimo to organ go nie wydaje. Mając zaś na względzie jasno sprecyzowany przedmiot skargi należy wyjaśnić, że w orzecznictwie dominuje pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego normowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jednolicie przyjmuje się, że działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, nie mają formy aktu lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Postępowanie skargowo – wnioskowe, uregulowane w tym Dziale, ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego. W odróżnieniu bowiem od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo – wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Co więcej, tryb skargowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. W konsekwencji w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu. Innymi słowy, wnoszący skargę ma możliwość domagania się realizacji jego prawa do niezwłocznego uzyskania zawiadomienia o sposobie załatwienia złożonej skargi wyłącznie poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia, co wynika z odesłania do art. 37 k.p.a. (por. art. 237 § 4 k.p.a.). Na tym uprawnieniu kończą się dostępne prawem możliwości kwestionowania bezczynności organu w nieterminowym załatwieniu tego środka prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.