IV SAB/Wa 456/19

Dnia 30 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2019 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji o środowisku 1. zobowiązuje Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju do rozpatrzenia wniosku [...] Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] z dnia 8 listopada 2018 roku o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie; 2. stwierdza, że Minister Inwestycji i Rozwoju dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie 2 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju na rzecz skarżącego [...] Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 5 kwietnia 2019 r. M. S. reprezentujący [...] z siedzibą w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 8 listopada 2018 r. o udzielenie informacji o środowisku. Strona wskazała, że pomimo złożenia odpowiedniego wniosku, do dnia wniesienia skargi nie otrzymała wnioskowanej informacji w formie przewidzianej ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stowarzyszenie podało również, że organ posiada wnioskowane informacje z uwagi na toczące się postępowanie odwoławcze w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej po ponownej ocenie oddziaływania na środowisko. Wskazano, że wniosek o udzielenie informacji został złożony w celu doprecyzowania zakresu zgromadzonych informacji, w związku ze złożonym przez Stowarzyszenie odwołaniem od decyzji ZRiD. W odpowiedzi na skargę, Minister wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w piśmie z dnia 5 grudnia 2018 r. udzieli odpowiedzi na złożony wniosek, wskazując przyczyny jego nierozpoznania. Organ powołał się na art. 8, art. 3 ust. 1 pkt. 3 i art. 9 ust. 1 pkt. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). W ocenie organu do zakresu informacji o środowisku nie można zaliczyć spraw indywidualnych, w szczególności spraw spornych między żądającymi udostępnienie informacji a innymi uczestnikami postepowania administracyjnego. Organ podał, że wniosek Stowarzyszenia wpłynął w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego – z odwołania Stowarzyszenia – w sprawie decyzji zmieniającej Wojewody [...]. W ocenie Ministra żądane informacje dotyczą kwestii spornych, podniesionych w odwołaniu Stowarzyszenia (miejsc rozrodu płazów na odcinku objętym decyzją zmieniającą i sposobów zabezpieczenia populacji płazów na tym odcinku). W ocenie organu, Stowarzyszenie zwróciło się z wnioskiem o udzielenie informacji celem wykorzystania jej w jednostkowym postępowaniu, i do wnioskowanych kwestii Minister mógł się dopiero wypowiedzieć wydając decyzję kończącą postępowanie. W ocenie organu, wniosek Stowarzyszenia zmierzał do pozyskania informacji w celu wykorzystania ich w jednostkowej sprawie z zakresu administracji publicznej, a nie w celach, dla których zostały uchwalone przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Organ wskazał również, że jeżeli wnioskodawca żąda udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, które to informacje nie mają charakteru informacji o środowisku w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie – jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie – to organ administracyjny nie ma obowiązku wydania odmownej decyzji administracyjnej, a jedynie informuje wnioskodawcę o przyczynach, ze względu na które jego wniosek nie został załatwiony pozytywnie. W ocenie organu nie można skutecznie zarzucić Ministrowi, że naruszył przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, czy też Konwencji Aarhus, i że w konsekwencji jest bezczynny. Zakres żądanych przez Stowarzyszenie informacji we wniosku z dnia 8 listopada 2018 r. nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o udostępnianiu informacji, o czym organ poinformował Stronę w piśmie z dnia 5 grudnia 2018 r. Organ wskazał również, że pismem z dnia 1 lutego 2019 r. udzielił odpowiedzi na pismo Stowarzyszenia zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" z dnia 3 stycznia 2019 r., podtrzymując swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 5 grudnia 2018 r. Stan sprawy przedstawia się następująco. Wnioskiem z dnia 8 listopada 2018 r. Stowarzyszenie wniosło o udostępnienie, na podstawie art. 8 ustawy dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, oraz w związku z postępowaniem o sygn. [...], następujących informacji: 1. podanie wszystkich znanych dla tego odcinka stanowisk rozrodu płazów w pasie 2x550 m od osi planowanej inwestycji (tj. 2x500 od granic pasa drogowego oraz w pasie drogowym), poprzez wskazanie kilometraża oraz odległości od osi inwestycji z podaniem strony (lewa prawa) ze wskazaniem źródła informacji. Stowarzyszenie wskazało, że przez oś inwestycji rozumie również zjazdy z autostrady, 2. wskazanie dla każdego z wymienionych stanowisk środków minimalizacji i kompensacji oddziaływań na płazy poprzez wskazanie wygrodzeń herpetologicznych oraz ich rozciągłości względem kilometraża dla każdego ze stanowisk rozrodu płazów oraz przepustów dla płazów mających zapewnić dostęp do wymienionych stanowisk w odniesieniu do każdego ze stanowisk rozrodu płazów oraz wskazania współrzędnych stanowisk kompensacyjnych w układzie [...], 3. wskazanie na załączniku graficznych stref migracji płazów dla wszystkich stanowisk. Pismem z dnia 5 grudnia 2018 r. Minister poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie może zostać udostępniona na podstawie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, albowiem wniosek Stowarzyszenia wpłynął w trakcie prowadzonego - z odwołania skarżącej organizacji ekologicznej – postępowania odwoławczego w sprawie decyzji zmieniającej Wojewody [...]. Organ powołał tok postępowania w sprawie prowadzonej przed Wojewodą [...], zakończonej wydaniem w dniu [...] sierpnia 2014 r. decyzji nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania pn: "[...]", wskazując, że we wniesionym od tej decyzji odwołaniu Stowarzyszenie podniosło szereg błędów w wykonanych na potrzeby ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko inwentaryzacjach przyrodniczych w zakresie nieuwzględnienia wszystkich miejsc rozrodu płazów, jak również zarzuty braku zaprojektowania wystarczających urządzeń służących ochronie środowiska (przepustów dla płazów i wygrodzenia herpetologicznego). Organ uznał więc, że żądane w piśmie z dnia 8 listopada 2018 r. informacje są zbieżne z zarzutami Stowarzyszenia podnoszonymi w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ powołał dalszy tok sprawy związany z rozpatrywaniem odwołania, jak również skargi do WSA i skargi kasacyjnej. Minister wskazał również, że Wojewoda [...] decyzją zmieniającą, zmienił na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowalne, decyzję Wojewody [...]. Odwołanie od tej decyzji wniosło Stowarzyszenie. Organ ocenił, że informacje żądane w piśmie z dnia 8 listopada 2018 r. są zbieżne z zarzutami sformułowanymi w odwołaniu. Ponadto, zmierzają do wskazania przez Ministra wszystkich miejsc rozrodu płazów na odcinku objętym decyzją zmieniającą, które to kwestie są sporne w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Organ uznał więc, że dopiero w decyzji kończącej postępowanie będzie mógł wypowiedzieć się w żądanym zakresie, a wniosek o udzielenie informacji został złożony celem wykorzystania jej w jednostkowej sprawie. Organ wskazał, że zagadnienia sporne pomiędzy stronami postępowania w sprawie zmiany decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wykraczają poza ramy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Organ ocenił również, że pismo Stowarzyszenia z dnia 8 listopada 2018 r. stanowi w istocie uzupełnienie odwołania, a organ odniesie się do niego w decyzji kończącej postępowanie. Organ wskazał również, że zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 pkt. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. Stowarzyszenie ma prawo wglądu w treść raportu i akt sprawy. Pismem z dnia 3 stycznia 2019 r. Stowarzyszenie wezwało organ do usunięcia naruszenia prawa, poprzez wydanie wnioskowanej informacji, bądź rozstrzygnięcia o odmowie wydania informacji wraz ze stosownym pouczeniem o możliwości zaskarżenia decyzji odmownej. Stowarzyszenie powołało się na przepisy prawa krajowego i Konwencji Aarhus. Pismem z dnia 1 lutego 2019 r. organ poinformował Stowarzyszenie, że podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 5 grudnia 2018 r. Organ wskazał, że przepisy Konwencji Aarhus zostały zaimplementowane do porządku krajowego, powołał art. 8, 3 ust. 1 pkt. 3, 9 ust. 1 pkt. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Organ ponownie wskazał, że wypowie się odnośnie wnioskowanych kwestii w decyzji kończącej postępowanie, a pismo z dnia 8 listopada 2018 r. nie dotyczyło udzielenia informacji o środowisku i jego ochronie w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, lecz dotyczyło wyłącznie udzielenia informacji w sprawie własnej, indywidualnej, która nie jest informacją o środowisku. Z uwagi na powyższe organ wskazał na brak podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji o środowisku z art. 20 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Pismem z dnia 27 lutego 2019 r. Stowarzyszenie ponownie wniosło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Strona wskazała, że zawnioskowała o udzielenie informacji w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a wnioskowane informacje były pytaniami niezależnymi od toczącego się postępowania w sprawie ZRiD dla budowanej aktualnie infrastruktury drogowej. W dalszej części pisma Stowarzyszenie odnosiło się do kwestii dotyczących prowadzonego postępowania odwoławczego i niekompletności materiału dowodowego w zakresie przeprowadzonej inwentaryzacji płazów. Pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. organ udzielił odpowiedzi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu [...] kwietnia 2019 r. Minister rozpatrzył odwołanie i wydał decyzję w przedmiocie decyzji zmieniającej Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju. Sąd uznał, iż przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie na wniosek złożony przez Stowarzyszenie w dniu 8 listopada 2018 r. w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 12081), zwanej dalej "ustawą". Stosownie do art. 8 ust. 1 tej ustawy, władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy, udostępnieniu, o którym mowa w art. 8, podlegają informacje dotyczące m.in. środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów. Nie może budzić wątpliwości, że wniosek Stowarzyszenia z dnia 8 listopada 2018 r. został w sposób jednoznaczny sprecyzowany. Powołano w nim, o udzielenie jakich informacji Skarżący wnosi, jak również powołano art. 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W kolejnych pismach Stowarzyszenie konsekwentnie podtrzymywało złożony wniosek, wnosząc o jego rozpoznanie w trybie przewidzianym ww. ustawą. Niewątpliwie wniosek Stowarzyszenia dotyczył informacji o środowisku i jego ochrony, natomiast organ przyjął, że stanowi on uzupełnienie uprzednio wniesionego przez Stowarzyszenie odwołania, a wnioskowane informacje dotyczą kwestii spornych w prowadzonej przez organ sprawy administracyjnej, a nie publicznej informacji o środowisku i jego ochronie. Organ ocenił, że celem złożonego wniosku nie będzie zatem cel określony w art. 1 pkt 1 lit. a ustawy, a chęć uzyskania informacji przez stronę na potrzeby prowadzonego postępowania, a zatem rozwiązania wynikające z tej ustawy nie będą znajdowały zastosowania. Wskazać należy, że ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku wprowadziła otwartą definicję informacji o środowisku i jego ochronie i w kompleksowy sposób reguluje procedurę udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie. Nie może być przy tym sporu co do tego, że organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia z dnia 8 listopada 2018 r. (ponowiony w wezwaniach do usunięcia naruszenia prawa), bowiem w piśmie z dnia 25 grudnia 2018 r., 1 lutego 2019 r. i 9 kwietnia 2019 r. organ wyjaśnił wyłącznie przyczyny nierozpoznania tego wniosku w trybie tej ustawy. Zatem przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność organu przejawiająca się nieudostępnieniem informacji o środowisku i jego ochronie w przewidzianym do tego terminie. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Zgodnie z regulacją procesową zawartą w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, skierowanie pisemnego wniosku o udzielenie informacji powinno skutkować podjęciem przez organ administracyjny jednej z następujących czynności: 1) udzieleniem informacji jako czynności o charakterze materialno-technicznym (art. 15 ust. 1 ustawy); 2) jeżeli wniosek dotyczy informacji nieznajdującej się w posiadaniu organu administracji, niezwłocznym, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku: - przekazaniu wniosku podmiotowi, w którego posiadaniu znajduje się żądana informacja i powiadomienie o tym wnioskodawcy; - zwróceniu wniosku wnioskodawcy, jeżeli nie można ustalić takiego podmiotu (art. 19 ust. 2 ustawy); 3) jeżeli wniosek jest sformułowany w sposób zbyt ogólny, niezwłocznym, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, wezwaniu wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, z jednoczesnym udzieleniem stosownych wyjaśnień oraz niezbędnej pomocy i wskazówek co do właściwego sformułowania wniosku, w szczególności dotyczących informacji o możliwości skorzystania z publicznie dostępnych wykazów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy; 4) w przypadku braku możliwości udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie w sposób lub w formie określonych we wniosku, powiadomienie pisemne podmiotu żądającego informacji w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazaniem, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona; jeżeli w terminie 14 dni od dnia otrzymania takiego powiadomienia podmiot żądający informacji nie złoży wniosku w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 15 ust. 2 i 3 i art. 20 ust. 1 ustawy); 5) jeżeli wystąpiły okoliczności o których mowa w art. 16 ust. 1 i 2 ustawy - wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie (art. 20 ust. 1 ustawy). Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji o środowisku i jego ochronie mamy więc do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku poprzez brak udostępnienia wnioskowanej informacji o środowisku i jego ochronie, ewentualnie poprzez niepodjęcie jednej z wymienionych wyżej czynności naprawczych, bądź też poprzez niewydanie decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji, gdy ustawa przewiduje taka formę załatwienia wniosku (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2010 r., II SAB/Wr 62/09, lex nr 1254206). W okolicznościach niniejszej sprawy, w ustawowych terminach określonych ustawą, organ nie podjął żadnego działania określonego w tej ustawie w zakresie wniosku Stowarzyszenia z dnia 8 listopada 2018 r. o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie. Z akt sprawy, w tym zajętych przez strony pisemnych stanowisk wynika bowiem, że w wymaganych ustawą terminach: nie udzielono Stowarzyszeniu informacji objętej wnioskiem, nie przekazano do innego organu tego wniosku, nie wezwano do sprecyzowania wniosku, ani nie odmówiono w drodze decyzji udostępnienia wnioskowanej informacji. Analizując wyjaśnienia organu zajęte w odpowiedzi na pismo Stowarzyszenia wskazać należy, że organ stwierdził, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji o środowisku w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a więc o swym stanowisku poinformował Stowarzyszenie w piśmie. Powołać w tym miejscu należy, że dla samej oceny tego, czy organ dopuścił się bezczynności, bez znaczenia pozostają powody biernego zachowania organu, skoro w ustawowym terminie w żaden wymagany przepisami prawa sposób organ nie zareagował na wniosek o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie. Nawet bowiem w sytuacji nieprecyzyjności wniosku, jego zbyt ogólnego sformułowania, bądź jakichkolwiek innych wątpliwości co do zakresu żądanych informacji, organ zobligowany jest do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku z jednoczesnym udzieleniem stosownych - adekwatnych do treści wniosku i obowiązujących przepisów prawa - wyjaśnień. W sytuacji kiedy strona, w odpowiedzi na pismo organu, w dalszym ciągu podtrzymuje swój wniosek w dotychczasowej postaci, żądając udzielenia wnioskowanych informacji, bądź wydania przez organ decyzji odmowej w trybie art. 20 ustawy, brak było podstaw do traktowanie wniosku Stowarzyszenia z dnia 8 listopada 2018 r. i kolejnych pism stanowiących wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako pism stanowiących uzupełnienie uprzednio wniesionego przez Stowarzyszenie odwołania. Odczytanie wniosku jako woli uzyskania jedynie informacji dla potrzeb postępowania odwoławczego prowadzonego z udziałem strony, nie zwalniało organu od reakcji na ten wniosek w przewidziany ustawą sposób, zwłaszcza z uwagi na to, że władze publiczne są obowiązane do udzielania niezbędnej pomocy i wskazówek przy wyszukiwaniu informacji o środowisku i jego ochronie (art. 8 ust. 2 ustawy). Powyższe regulacje ustawy stanowią bowiem realizację konstytucyjnego prawa dostępu do informacji o stanie i ochronie środowiska, o którym mowa w art. 74 ust. 3 Konstytucji, art. 4 ust. 1 Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 r. Nr 78, poz. 706) oraz art. 3 ust. 1 Dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U.UE.L 2003.41.26). Nie jest zatem możliwa do zaakceptowania taka postawa organu administracji publicznej (władzy publicznej), w której organ, nie zajmuje stanowiska w formie prawem przewidzianej. W przedmiotowej sprawie, Stowarzyszenie konsekwentnie podtrzymywało swój wniosek o udzielenie informacji w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a obowiązkiem organu było rozpoznanie tego wniosku w trybie określonym przez przepisy ustawy. W sytuacji uznania, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji podlegających udostępnieniu w trybie ustawy, organ winien wydać decyzję odmowną. Taki sposób procedowania umożliwiłby Stowarzyszeniu zaskarżenie decyzji odmownej, a decyzja organu byłaby przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej. Sposób rozpoznawania wniosku Stowarzyszenia z dnia 8 listopada 2018 r. nie tylko nie pozwolił na uzyskanie przez Stowarzyszenie wnioskowanych informacji, ale również pozbawił Skarżącego prawa do weryfikacji poprawności oceny przyjętej przez organ. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia 8 listopada 2018 r. w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), nie przesądzając o sposobie rozpoznania tego wniosku (pkt I sentencji wyroku). Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd uwzględnił wyjaśnienia organu co do przyczyn nierozpoznania wniosku w formie przewidzianej przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jak również fakt, że organ informował kilkakrotnie Stowarzyszenie o przyczynie nierozpoznania wniosku, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko w sprawie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13) O kosztach postępowania sądowego (wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł) Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a.