IV SAB/Wa 463/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. T. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Dzielnicy [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie krzewów bez wymaganego zezwolenia postanawia: odrzucić skargę. M. T., pismem z dnia 29 września 2015 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Dzielnicy [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie krzewów bez wymaganego zezwolenia. W skardze wniosła o nakazanie rozpatrzenia wniosku o umorzenie postępowania oraz ewentualnie o naznaczenie organowi terminu na prawidłowe przeprowadzenie postępowania z udziałem strony. W uzasadnieniu skargi powołując się na art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego podniosła, iż stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Dzielnicy [...] stwierdził, że skarżącą nie jest stroną toczącego się postępowania, ponieważ usunięta zieleń znajdowała się na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. oznaczonych jako działki o nr. ew. [...] i [...] z obrębu geodezyjnego [...], których właścicielem jest miasto W., a gospodaruje nimi Prezydent W., za pośrednictwem Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w dzielnicy [...]. Natomiast na działce nr. ew. [...] ww. obrębu (położonych przy tej samej ulicy) nie rosła usunięta zieleń, dlatego współużytkownicy wieczyści tej działki (wspólnota mieszkaniowa budynku położonego przy ul. [...], w tym skarżąca) nie są stroną postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Przepis art. 1 powołanej ustawy stanowi, iż przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy tej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm., dalej jako k.p.a.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej jako o.p.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest nadto od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie przymiotu strony w określonej sprawie, zdaniem Sądu, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie za stronę. Stroną jest ten podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, jaki ma miejsce w niniejszym przypadku, to jest stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Ustawodawca, definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazał wyraźnie na powiązanie danego podmiotu z konkretnym interesem prawnym. Chodzi tu zatem nie o interes faktyczny dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes prawny, to jest taki, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Ponadto wspomniany interes prawny musi być interesem indywidualnym strony postępowania, musi zatem dotyczyć jej bezpośrednio. Tak więc o tym, czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w tym konkretnym postępowaniu administracyjnym, decydować będzie norma prawna, z której będą wynikały wprost określone prawa i obowiązki. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania organu, skarga ta jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przenosząc powyższe rozważania na realia rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca M. T. wniosła do sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Dzielnicy [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie krzewów bez wymaganego zezwolenia. Jak wynika z akt sprawy z terenu nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. usunięto krzewy, bez wymaganego zezwolenia. W toku postępowania wyjaśniającego, stwierdzono, iż usunięte krzewy znajdowały się na działce o nr. ew. [...] i [...] z obrębu geodezyjnego [...], których właścicielem jest [...], a gospodaruje nimi Prezydent W., za pośrednictwem Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w dzielnicy [...]. Natomiast z działki nr. ew. [...] ww. obrębu geodezyjnego [...], której współużytkownikami wieczystymi są mieszkańcy wspólnoty mieszkaniowej przy ul. [...] (w tym skarżąca) nie zostały usunięte żadne rośliny. Skoro zatem skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Dzielnicy [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie krzewów bez wymaganego zezwolenia dotyczy krzewów usuniętych z działek, których wyłącznym właścicielem jest [...] osoba wnosząca skargę nie jest stroną postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji