IV SAB/Wa 47/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kwotę 100 (sto) zł na rzecz skarżącego W. K., tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. K. pismem z dnia 29 stycznia 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ nie rozpoznał zażalenia W. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], którym odmówiono uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podniósł, iż w dniu [....] lutego 2010 r. rozpatrzył przedmiotowe zażalenie skarżącego i wniósł o umorzenie postępowania. Wraz z odpowiedzią na skargę przekazał akta sprawy, w których znajduje się postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...]. Pismem z dnia 2 marca 2010 r. skarżący cofnął skargę wskazując, iż bezczynność organu ustała w związku z wydaniem postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Z akt sprawy wynika, że do organu w dniu 15 grudnia 2008 r. wpłynęło zażalenie W. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Stosownie do treści art. 35 § 3 Kpa, organ winien załatwić sprawę w ciągu miesiąca od wskazanej wyżej daty (ewentualnie nie później niż w ciągu 2 miesięcy). Jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę oraz ze znajdujących się w aktach dokumentów, organ po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność, wydał w dniu [...] lutego 2010 r. postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Wojewody [...], w związku z czym ustała jego bezczynność. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie – przed przekazaniem tej skargi do Sądu – wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W takim wypadku tj., gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P..p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, niepublikowana). Ponadto należy mieć na uwadze, że skarżący pismem z dnia 2 marca 2010 r. cofnął skargę na bezczynność organu w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a. cofnięcie skargi jest wiążące, chyba że Sąd dopatrzy się, iż jest ono niedopuszczalne, albowiem zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu powołane wyżej negatywne przesłanki w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie powołanych wyżej przepisów, orzekł o umorzeniu postępowania. O zwrocie kosztów postanowiono na mocy art. 201 § 1 powołanej ustawy.