IV SAB/Wa 473/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2016 r. odrzucające skargę w sprawie ze skargi A. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę P. w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wa 473/15 odrzucił skargę A. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę P. w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Skarga została odrzucona ze względu na objęcie nią sprawy nienależącej do właściwości sądu administracyjnego. Odpis ww. postanowienia doręczono skarżącej w dniu 9 maja 2016 r., z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 13 maja 2016 r. (pieczątka nadawczej placówki pocztowej), a więc w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "Zażalenie", w którym, na podstawie art. 173 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 2-4 P.p.s.a., wniosła o uchylenie ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."] zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. W związku z tym, jeżeli "ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest w ogóle wniesienia tego środka odwoławczego" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2004 r., sygn. akt FSK 242/04, niepubl.). Z kolei na podstawie 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie ma wątpliwości, że postanowienie z dnia 25 kwietnia 2016 r. o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, zatem zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a, właściwym środkiem odwoławczym jest skarga kasacyjna. Jednak skarżąca wniosła w dniu 13 maja 2015 r. zażalenie na to postanowienie, w siedmiodniowym terminie przewidzianym dla wniesienia tego środka odwoławczego. Choć błędne nazwanie pisma można by uznać za naruszenie art. 46 § 1 pkt 2 w zw. z art. 194 § 3 P.p.s.a., to podlega ono ocenie w odniesieniu do środka odwoławczego, jaki przysługuje stronie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, niewłaściwe oznaczenie pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków prawnych, jeśli z jego treści wynika, jaki jest jego rodzaj, jak również gdy można na tej podstawie ustalić, jaka była intencja strony. "Jeśli z pisma dostatecznie wyraźnie wynika zamiar zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę należy, niezależnie od oznaczenia takiego pisma, potraktować je jako skargę kasacyjną, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje od postanowienia o odrzuceniu skargi [na podstawie art. 173 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym]. W konsekwencji należy zbadać czy pismo strony spełnia wymogi formalne przewidziane w p.p.s.a. dla skargi kasacyjnej." (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 1022/12, LEX nr 1 240 479, por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OZ 833/11 LEX nr 1 069 194 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I FZ 281/10). Trzeba jednak wskazać, że skarżąca nie może przez swoje działanie powodować konieczności odgadywania przez Sąd, czy pismo określone w sposób jasny i niebudzący wątpliwości jako "zażalenie" miałoby jednak stanowić skargę kasacyjną (pomijając w tej chwili wymogi formalne, różniące oba te środki odwoławcze), zważywszy na prawidłowe pouczenie skarżącej, przy doręczeniu jej odpisu postanowienia z dnia 25 kwietnia 2016 r., o przysługującej jej skardze kasacyjnej, terminie do jej wniesienia oraz innych wymogach formalnych. O zamiarze wniesienia w niniejszej sprawie zażalenia, a nie skargi kasacyjnej, świadczy też fakt, że zostało ono wniesione w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, a skarżąca jednoznacznie, w tytule pisma z dnia 10 maja 2016 r., wskazała, że jest to zażalenie. Ponadto, w treści pisma skarżąca napisała, że Sąd, w jej ocenie, "nie znając faktycznego stanu błędnie pouczył, że na postanowienie służy skarga kasacyjna". W związku z tym, czynności skarżącej pozwalają sądzić, że skarżąca nie pomyliła się, wnosząc ww. pismo, ale jej intencją było wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 25 kwietnia 2016 r. odrzucające skargę, a nie – zgodnie z P.p.s.a. – skargi kasacyjnej. Świadome niewypełnienie wymogów formalnych, przewidzianych dla skargi kasacyjnej (np. tzw. przymus adwokacko-radcowski) oraz opisane wyżej okoliczności potwierdzają ten fakt (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt I OZ 806/14, LEX nr 1 662 619). W ocenie Sądu, intencją skarżącej było złożenie w niniejszej sprawie zażalenia na postanowienie kończące postępowanie, na które przysługuje skarga kasacyjna. Jak podkreślono wcześniej, "sporządzenie i wniesienie przez samą stronę zażalenia na orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, wywołuje ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt I OZ 806/14, LEX nr 1 662 619). W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.