IV SAB/Wa 48/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 27 lutego 2013 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wójta Gminy S., W. G. zaskarżył bezczynność Urzędu Gminy w S. w przedmiocie rozparzenia wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego. Skarżący w uzasadnieniu skargi opisał czynności podjęte dotychczas w sprawie, w szczególności wskazał, że w dniu 25 lutego 2013 r. - w związku z niewydaniem decyzji lub postanowienia w sprawie jego wniosku - wystosował do Urzędu Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W. G. dołączył do skargi m.in. kserokopie skierowanych do Wójta Gminy S. wniosku z dnia 23 stycznia 2013 r. o zawieszenie postępowania oraz wezwania z dnia 24 lutego 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność organu administracji, a nie urzędu obsługującego ten organ. Chociaż więc w treści skargi z dnia 27 lutego 2013 r. W. G. wskazał, że dotyczy ona bezczynności Urzędu Gminy w S., to należało przyjąć, że skarga ta jest skargą na bezczynność Wójta Gminy S. Skarżący wniósł ją prawidłowo za pośrednictwem Wójta. Również prawidłowo skierowany do Wójta został wniosek z dnia 23 stycznia 2013 r., którego nierozpatrzenie zarzuca strona. Dalej należy wskazać, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej również ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 37 § 1 możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ppsa, który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem wszakże że, jak stanowi art. 52 § 1 ppsa, środek ten przysługiwał stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Artykuł 37 § 1 k.p.a. przewiduje, jak zaznaczono, środek zaskarżenia w postaci zażalenia w przypadku bezczynności organu, jednak tylko wówczas, gdy nad organem pozostającym w bezczynności jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. Jeżeli brak jest takiego organu, to właściwym środkiem jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do treści art. 17 pkt 1 k.p.a., w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego organami wyższego stopnia są samorządowe kolegia odwoławcze. W stosunku do Wójta Gminy S. organem wyższego stopnia jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Zatem złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do tego organu administracji jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność Wójta Gminy S. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem przedmiotowej skargi dopełnili wskazanej czynności. Zamiast tego - jak sam podaje - wystąpił do Wójta Gminy S. z wezwaniem do usunięcia naruszania prawa. Skoro zatem skarżący nie wyczerpał środka zaskarżenia, który przysługiwał mu w administracyjnym toku instancji, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.