IV SAB/Wa 483/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego J. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. J. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, pismem z [...] września 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. orzekającej o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość położoną w gminie [...], obr. [...], oznaczoną jako działki [...], [...], [...] i [...], przejętą pod rozbudowę Portu [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarga została wniesiona po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w dniu [...] sierpnia 2018 r. Z akt administracyjnych wynika, że przed wniesieniem skargi pełnomocnik skarżącego pismem z dnia [...] lutego 2018 r. wystąpił do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o poinformowanie o sposobie załatwienia sprawy, a następnie z ponagleniem z dnia [...] września 2018 r. na podstawie art. 37 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r.; poz. 1302 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." otrzymał brzmienie - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka; przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Na podstawie ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. do art. 53 p.p.s.a. dodano również § 2b, który stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Należy jednak zauważyć, że na mocy art. 17 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Natomiast jak wynika z akt administracyjnych z uwagi na wniesienie odwołania w dniu 4 maja 2017 r., zastosowanie znajduje art. 52 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Z powyższych względów w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji wyczerpanie środków zaskarżenia przed zmianą przepisów, które weszły w życie 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a."). Stosownie bowiem do art. 16 ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. ustawodawca postanowił, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie zatem z art. 37 § 1 k.p.a. (w brzemieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie powyższa procedura nie została zachowana, a jak wynika z powołanych wyżej regulacji wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu skargi powołuje się na fakt wniesienia ponagleń pismem z dnia [...] lutego 2018 r. oraz z dnia [...] września 2018 r. do organu. Z analizy akt administracyjnych wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu pełnomocnik skarżącego wystąpił do organu z wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. o poinformowanie o sposobie załatwienia sprawy oraz z ponagleniem z dnia [...] września 2018 r. wnosząc o zobowiązanie do wydana rozstrzygnięcia, zamiast z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Złożone pisma nie mogą zostać zakwalifikowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z uwagi na ich wyraźne oznaczenie jako wniosku "o poinformowanie o sposobie załatwienia sprawy" w przypadku pierwszym oraz jako "ponaglenie" w przypadku drugim. Jak wskazano wyżej do postępowania odwoławczego wszczętego przed 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajduje art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu dotychczasowym, który przewiduje tylko wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skoro skarżący nie wystąpił przed wniesieniem skargi z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to tym samym nie wyczerpał środków zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec wniesienia przez skarżącego niewłaściwego środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym przed organem właściwym w sprawie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.