IV SAB/Wa 489/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wa 197/14 postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Pismem z dnia 3 grudnia 2015 r. B. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wa 197/14, oddalającym skargę B. L. i M. L. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania ich wniosku o uznanie za repatriantów. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, o czym stanowi art. 245 § 2 p.p.s.a. Jednakże, stosownie do art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na brak podstawy wznowienia postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy, zgodnie z zarządzeniem z dnia 1 lutego 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowego, poprzez określenie podstawy wznowienia przez wskazanie konkretnych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych mających wpływ na wynik sprawy, na które powołała się skarżąca w piśmie z dnia 26 stycznia 2016 r. i nadesłanie dokumentów wraz z żądaniem uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku, jak również wskazanie konkretnej daty, kiedy skarżąca dowiedziała się o podstawie wznowienia postępowania sądowego. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 2 marca 2016 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 9 marca 2016 r. skarżąca złożyła pismo, w którym wskazała, że okolicznością jaka wyszła na jaw, a nie była znana sądowi rozpoznającemu sprawę, jest nadanie skarżącej numeru PESEL przez Urząd Miejski w Z. Dodała, że o okoliczności tej dowiedziała się w dniu 6 listopada 2015 r. oraz załączyła do pisma zawiadomienie z dnia 6 listopada 2015 r. o nadaniu numeru PESEL. Zgodnie z treścią art. 273 § 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z przepisu tego wynika zatem, iż podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były jej znane. Rozumieć przez to należy, iż niemożność skorzystania z określonych środków dowodowych zachodzi wtedy, kiedy brak jest obiektywnej możliwości powołania się na nie (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2009 r. II FSK 837/2009). Podstawą wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., mogą być zatem tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (tak: A.Kabat, Komentarz do art. 273 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex 2013). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że powołana przez skarżącą okoliczność nadania numeru PESEL miała miejsce po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wa 197/14, który uprawomocnił się od dnia 1 października 2015 r. Ponieważ okoliczność ta nie wystąpiła w toku postępowania, nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego. Z tych przyczyn, skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona w niniejszej sprawie jest oczywiście bezzasadna, bowiem nie zawiera podstawy wznowienia postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącej i jej możliwości płatniczych.