IV SAB/Wa 54/17

Dnia 7 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 16 stycznia 2017r. Fundacja [...] z siedzibą w [...] wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie udzielenia informacji o środowisku w postaci informacji z Krajowego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń pochodzących z bazy przemysłowej i instalacji w [...] (prowadzonych na działkach [...], [...], [...] i [...]) wymienionych w załączniku nr 1 Rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18.01.2006r. oraz danych dotyczących tej bazy z raportów Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przekazanych do Komisji Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z dniem 1 czerwca 2017r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935) art. 52 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016; poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a. otrzymał brzmienie skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka; przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Na mocy art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw przepis art. 52 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017r. Zatem z uwagi na wniesienie skargi w dniu 17 stycznia 2017r. w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 52 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017r. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017r. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016, poz. 23 ze zm.) – dalej k.p.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017r. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie udzielenia informacji o środowisku w postaci informacji z Krajowego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń pochodzących z bazy przemysłowej i instalacji w [...] (prowadzonych na działkach [...], [...], [...] i [...]) wymienionych w załączniku nr 1 Rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18.01.2006r. oraz danych dotyczących tej bazy z raportów Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przekazanych do Komisji Europejskiej skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., gdyż nie wezwał Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Niezłożenie takiego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z odpowiednim wyprzedzeniem ewentualnego wniesienia skargi, a więc z co najmniej trzydziestodniowym wyprzedzeniem, wynikającym z terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, zakreślonych w art. 35 k.p.a., stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem (zob. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997r., IV SAB 31/97, OSP 1998, z. 10, poz. 185, z glosą B. Adamiak, Lex nr 33884), albowiem dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia do organu jakiegokolwiek środka prawnego, dopóty wniesienie skargi do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych działań, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne. Istotą i celem takiego środka jest bowiem stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który nie podejmuje działań w toku postępowania administracyjnego i to tylko w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu, a takiej dodatkowej możliwości weryfikacji własnego działania w niniejszej sprawie organ został pozbawiony. Z treści pisma procesowego skarżącego z dnia 6 czerwca 2017 roku (k. 27) jednoznacznie wynika, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu administracji publicznej skarżący nie wniósł do tego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe potwierdził również Główny Inspektor Ochrony Środowiska, który w piśmie z dnia 31 maja 2017r. (k. 25) wskazał, że skarżący nie wnosił do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Wobec niewyczerpania przez skarżącego środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym przed organem wskazanym w sprawie, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.