IV SAB/Wa 556/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie leczenia i odpowiedzi na pismo postanawia: odrzucić skargę. M. P. wniósł do Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie leczenia i odpowiedzi na pismo Skarżącego w tym przedmiocie z 24 maja 2015 r. Z informacji zawartej w odpowiedzi na skargę wynika, że Skarżący jest pozbawiony wolności w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności i przebywa w Areszcie Śledczym w [...]. Sądowi z urzędu (z akt sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 3720/15) wiadomo, że Skarżący został już zwolniony z aresztu śledczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, ponieważ zaskarżona przewlekłość nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Analizując kwestię dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie leczenia i odpowiedzi na pismo Skarżącego w tym przedmiocie z 24 maja 2015 r., należy wskazać, że żądane przez Skarżącego czynności (leczenie i odpowiedź na pismo w przedmiocie leczenia) nie mieszczą się w katalogu aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Skarżący nie zarzuca bowiem przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej, postanowienia ani innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, skutkujących pozbawienie wolności (Skarżący, zgodnie z informacją zawartą w odpowiedzi na skargę, jest pozbawiony wolności), odbywa się według szczególnego trybu uregulowanego przez przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), zwanej dalej "K.k.w." (art. 1 § 1 K.k.w.), a nie przez przepisy K.p.a. Jako część wykonania orzeczenia w postępowaniu karnym należy uznać także rozpatrzenie żądania co do przeprowadzenia czynności leczniczych wobec osób pozbawionych wolności. Żądanie takie może być rozpatrzone wyłącznie przez stosowne organy karnego postępowania wykonawczego (patrz: postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...] o sygn. akt [...], opubl. w [...]). Katalog tych organów zawiera art. 2 ust. 5 K.k.w. (dyrektor zakładu karnego, aresztu śledczego, a także dyrektor okręgowy i Dyrektor Generalny Służby Więziennej). Nie są to jednak organy administracji publicznej (lecz organy karnego postępowania wykonawczego), a rozpoznawana przez nie sprawa (leczenie osoby pozbawionej wolności) nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Jest ona załatwiana co prawda w formie decyzji (art. 7 § 1 K.k.w.), ale nie jest to decyzja administracyjna, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., stąd nie podlega kontroli sądu administracyjnego, lecz sądu penitencjarnego (art. 7 § 1 i 2 K.k.w.), którym jest sąd okręgowy (art. 3 § 2 zdanie drugie K.k.w.). W związku z tym, że decyzja w przedmiocie leczenia osoby pozbawionej wolności nie należy do katalogu aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a., skarga na przewlekłość organu karnego postępowania wykonawczego co do jej wydania oraz odpowiedzi na pisma Skarżącego w tym przedmiocie, jest niedopuszczalna. Skarga byłaby i tak niedopuszczalna nawet jeśli by uznać, że została wniesiona w trybie art. 6 § 2 K.k.w. W takim przypadku podlegałaby rozpatrzeniu na zasadach określonych w dziale VIII K.p.a. (patrz: postanowienie Sądu Apelacyjnego [...] o sygn. akt [...], opubl. w [...]) z tym, że przez stosowny organ wykonujący orzeczenie (art. 6 § 2 zd. pierwsze K.k.w.). Przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.). Zawiadomienie o sposobie załatwienia tego rodzaju skargi ani przewlekłość w jej rozpatrzeniu nie podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Wobec tego, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.