IV SAB/Wa 57/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...]oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...] postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez r. pr. M. G., pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie niezałatwienia w terminach określonych w przepisach art. 35 Kpa, terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], sprawy dotyczącej ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w [...], stanowiącą działkę nr [...] z obrębu [...]. Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie przesłanka dopuszczalności skargi na bezczynność została spełniona, albowiem dnia 11 marca 2009 r. skarżący skierował do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (w trybie art. 37 Kpa), które to zażalenie zostało uwzględnione ww. postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jak wynika z art. 37 § 1 pkt 3 Kpa, ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Przed zmianą dokonaną w przepisach Kpa i p.p.s.a., które weszły w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 poz. 935), środkiem zaskarżenia poprzedzającym skargę na bezczynność było zażalenie wnoszone do organu wyższego stopnia. Zażalenie jako środek zaskarżenia pozostaje jednak aktualne w ramach postępowań administracyjnych wszczętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. – tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie - o czym stanowi art. 16 ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. Stosownie do art. 37 § 1 Kpa na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie powyższa procedura nie została zachowana. Skarżący w uzasadnieniu skargi powołuje się na fakt wyczerpania tego środka zaskarżenia wskazując, że w dniu 11 marca 2009 r. wniósł zażalenie na bezczynność Prezydenta W. do organu wyższego stopnia, tj. Wojewody [...]. Odnosząc się do tej kwestii, należy wskazać, że jak wynika z akt administracyjnych skarżący w dniu 29 grudnia 2005 r. wystąpił z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość. W wyniku złożenia zażalenia z dnia 11 marca 2009 r. na niezałatwienie w terminie sprawy Wojewoda [...] wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. wyznaczając czteromiesięczny termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie z ww. wniosku. Skarżący pismem z dnia 10 maja 2010 r. został wezwany na podstawie art. 64 § 2 Kpa do uzupełnienia akt sprawy. Następnie organ uznał, że braki wniosku nie zostały uzupełnione w terminie i zawiadomieniem z dnia 2 czerwca 2010 r. pozostawił wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania bez rozpoznania. Pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie nierozpoznania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną na terenie [...] (działka nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SAB/Wa 185/11 oddalił skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w [...] przy ul. [...] oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...]. Obecnie skarżący wniósł kolejną skargę na bezczynność dotyczącą ustalenia i wypłaty odszkodowania dot. ww. działki. W ocenie Sądu w takiej sytuacji, warunkiem dopuszczalności obecnie rozpatrywanej skargi na bezczynność było złożenie kolejnego zażalenia - już po wydaniu ww. wyroku oddalającego skargę na bezczynność a przed wniesieniem skargi z dnia 18 stycznia 2018 r. Zażalenie bowiem, na które powołuje się skarżący z dnia 11 marca 2009 r. stanowiło o wyczerpaniu środka zaskarżenia – ale przed wniesieniem skargi na bezczynność z dnia 14 kwietnia 2011 r. i zostało "skonsumowane" przez wyżej powołany wyrok I SAB/Wa 185/11. Stwierdzić należy, że ani z akt administracyjnych ani z informacji zawartych w skardze jak i odpowiedzi ma skargę nie wynika, aby skarżący – reprezentowany w postępowaniu administracyjnym przez adwokata - po wydaniu powyższego wyroku, a przed wniesieniem niniejszej skargi wystąpił z zażaleniem do organu wyższego stopnia. Tym samym przed wniesieniem skargi z dnia 18 stycznia 2018 r., nie wyczerpał trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa. Charakteru zażalenia nie można, zdaniem Sądu przypisać pismom z dnia 14 listopada 2013 r. i 1 marca 2016 r., znajdującym się w aktach sprawy. Należy podkreślić, że zostały one złożone przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego adwokatem, zostały skierowane do organu pierwszej instancji, tj. Prezydenta W. a nie do organu wyższego stopnia – Wojewody [...] i należy je zakwalifikować jako wezwania skierowane do organu pierwszej instancji do wydania decyzji. Nie spełniają zatem cech zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa. W tej sytuacji należy uznać, że skarga na bezczynność Prezydenta W. powinna zostać odrzucona. Inną natomiast kwestią, która podlega rozpoznaniu merytorycznemu, jest ustalenie czy wobec pozostawienia wniosku strony skarżącej o ustalenie odszkodowania bez rozpoznania, postępowanie administracyjne jest w toku. Wobec jednak niezłożenia zażalenia warunkującego dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność, kwestia ta pozostaje poza zakresem oceny sądu. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy (pkt 2 sentencji).