IV SAB/Wa 58/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić skarżącej [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego. [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") w dniu 5 stycznia 2016 r. wniosła skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa, polegającą na nierozpoznaniu zażalenia skarżącej na postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania. Pismem z dnia 24 lutego 2016 r. skarżąca cofnęła skargę na bezczynność organu w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w następujących sytuacjach: - jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, - w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania, - gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie skarżąca cofnęła skargę. Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a. cofnięcie skargi jest wiążące, chyba że Sąd dopatrzy się, że jest ono niedopuszczalne, albowiem zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu powołane wyżej negatywne przesłanki w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą i cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne i skuteczne. Wobec powyższego na podstawie powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono stosownie do treści art. 232 §1 pkt 1 cytowanej ustawy (pkt 2 sentencji).