IV SAB/Wa 60/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Prokuratora Generalnego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 15 stycznia 2013 r. do Prokuratury Generalnej wpłynęło pismo Z. S. stanowiące skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Prokuratora Generalnego, który zdaniem skarżącego kpi z prawa, sabotuje pracę i dokonuje zaniechań w wykonywaniu swych obowiązków. W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej odrzucenie. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. (III SAB/Łd 4/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał się za niewłaściwy miejscowo i przekazał sprawę ze skargi Z. S. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu miejscowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę rozstrzygnięć (decyzji, postanowień i innych aktów oraz czynności z zakresu administracji publicznej) organów administracji publicznej według kryterium legalności, tj. zgodności rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy zastosowaniu, których je wydano. Stąd dla oceny dopuszczalności złożonej skargi koniecznym stało się ustalenie czy odpowiada ona wymogom określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi Z. S. jest bezczynność Prokuratora Generalnego, którą skarżący upatruje w niewykonywaniu obowiązków przepisanych prawem. Jak wynika z treści przytoczonego art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest zatem przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. Zdaniem Sądu, żaden z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. nr 270, poz. 1599 ze zm.) prokuratura, w tym Prokurator Generalny jest organem ochrony prawnej, a nie organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej "k.p.a." W niniejszej sprawie Prokurator Generalny nie był więc zobligowany przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego do wydania aktu administracyjnego, ze skargi Z. S., który podlegałby kontroli sądu administracyjnego. Z tych względów skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.