IV SAB/Wa 60/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w wykonywaniu obowiązków postanawia odrzucić skargę. W piśmie z dnia 29 stycznia 2014 r. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i zaniechanie Komendanta Głównego Policji. Skarżący stwierdził, że od 22 grudnia 2013 r. do chwili obecnej Komendant Główny Policji "w sposób perfidny i bezczelny" kpi z niego, kpi z jego adwokata i kpi z prawa; "knebluje usta" skarżącemu i jego adwokatowi; "plami mundur policyjny"; dręczy skarżącego psychicznie; "wyłudza (...) ostatnie pieniądze". W pismach z dnia 31 stycznia 2014 r. i z dnia 19 lutego 2014 r. Komendant Główny Policji poinformował, że w sprawie objętej skargą nie prowadzono postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej. Stwierdził, iż z analizy materiałów zgromadzonych w Biurze Kontroli Komendy Głównej Policji wynika, że podłożem skarg Z. S. jest wieloletni konflikt rodzinny dotyczący praw własności posesji. Zarzuty formułowane przez skarżącego dotyczą osób zamieszkujących posesję, w których zachowaniu doszukuje się on naruszenia zasad współżycia społecznego lub wprost naruszenia przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jajko ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z. S. zarzuca Komendantowi Głównemu Policji nienależyte, a nawet naganne wykonywanie obowiązków, a także liczne zaniechania w wykonywaniu tych obowiązków. Kwalifikuje zachowanie Komendanta, jako celowo skierowane przeciwko skarżącemu. Tak sformułowany przedmiot skargi nie mieści się w wyznaczonych przez powołany wyżej art. 3 § 2 ppsa granicach kognicji sądów administracyjnych. Dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej nie można też tu wywieść z przepisów szczególnych. Skardze Z. S. można przypisać co najwyżej charakter skarg wnoszonych do organów administracji w trybie przepisów działu VIII K.p.a.; skarg, których przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest jednakże prawidłowy pogląd, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a. odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ppsa i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - zachowujące aktualność w aktualnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99. Niepublikowane, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04. Niepublikowane. Dostępne: www.nsa.gov.pl i LEX nr 160611). Zatem, ponieważ objęty skargą z dnia 29 stycznia 2014 r. przedmiot zaskarżenia nie mieści się w granicach, w których przepisy powszechnie obowiązującego prawa przewidują kognicję sądu administracyjnego, to skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.