IV SAB/Wa 65/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. i J. T. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: - odrzucić skargę. W piśmie z dnia 19 marca 2013 r. Z. S. i J. T. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych polegającą na "niewykonywaniu obowiązków wobec kalek". W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta – stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. - obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego artykułu, tj. m. in. w sprawach w których są wydawane decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Powyższe oznacza, iż skarga na bezczynność służy, jeżeli organ nie wydaje decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, czy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., do których wydania jest zobowiązany w określonym toczącym się postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie wniesiona przez skarżących skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Przedmiot skargi dotyczy bowiem postępowania skargowego prowadzonego w oparciu o przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221 – 260 k.p.a.), sąd administracyjny nie jest zaś właściwy do rozpoznawania skarg załatwianych w oparciu o przepisy tego działu. Sprawy uregulowane w wymienionym dziale Kodeksu określają tryb postępowania i organy właściwe do rozpatrywania skargi w przedmiocie zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. To uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym nie jest jednak objęte skargą do sądu administracyjnego, bowiem w takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zatem jakkolwiek na mocy art. 237 § 4 K.p.a. w razie niezałatwienia skargi w terminie określonym w § 1 stosuje się przepisy art. 36-38 tego Kodeksu, to niestety na tym kończy się możliwość wyegzekwowania od organu obowiązku udzielenia odpowiedzi. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje również prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi (postanowienie NSA z 9.12.1999r., III SAB 7/99, ONSA 2001/1/27; postanowienie NSA z 21.11.2000r., III SAB 108/99, LEX nr 48017; K. Milart-Szostak, Wystąpienia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 52/9/2003 – t. 1; B. Adamiak, J. Borkowska, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2005, s. 848). Zatem skoro w ramach omawianego działania organu nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ewentualnie interpretacja przepisów podatkowych, na które służyłaby skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., to konsekwencją takiego stanu rzeczy jest brak uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność organu w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Innymi słowy brak uprawnienia do wniesienia skargi na działania organu podejmowane w ramach tego rodzaju postępowań skargowych, wyklucza możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu z racji niezałatwienia żądania, które mieści się w zakresie takiego postępowania – jak to ma miejsce w sprawie. Z tej przyczyny, skargę należało uznać za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucić.