IV SAB/Wa 66/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wykonywania obowiązków postanawia odrzucić skargę. R. O. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wykonywania obowiązków. Skarżący podniósł, że w dniu 12 września 2012 r. został ustanowiony świadkiem koronnym. W okresie od dnia 14 lutego do dnia 17 września 2013 r. kierował pisma do Komendy Głównej Policji – Zarząd Ochrony Świadka Koronnego, na które nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z tymi przepisami sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności - zgodności z prawem - działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wykonania obowiązków wobec świadka koronnego. Instytucja świadka koronnego została uregulowana ustawą z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym (Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 232 ze zm.). Stosownie zaś do treści art. 25 cytowanej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w powyższej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeks postępowania karnego. Powyższe unormowania wskazują, że wykonywanie obowiązków przez Komendanta Głównego Policji wobec świadka koronnego nie mieszczą się w katalogu aktów i czynności należących do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga R. O. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w powyższym zakresie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.