IV SAB/Wa 67/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie sprostowania zapisów w ewidencji gruntów postanawia I. odrzucić skargę II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi M. C. złożył skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie sprostowania zapisów w ewidencji gruntów. W odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazał, że nie składał (w trybie art. 37 § 1 k.p.a.) zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...]. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Przewidziany w k.p.a. środek zwalczania bezczynności organu administracyjnego jest szczególnym środkiem zaskarżenia, którego wniesienie nie jest ograniczone żadnym terminem. Jedynym jego celem jest przeciwdziałanie bierności organu administracji w wydaniu określonego rozstrzygnięcia w toczącej się sprawie administracyjnej. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi na bezczynność musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednym z takich środków jest zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Z akt niniejszej sprawy jak też z pisma skarżącego z dnia 13 lipca 2007 roku wynika, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia albowiem nie złożył zażalenia do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Geodezyjnego). W konsekwencji skargę jako niedopuszczalną należało dorzucić. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono w oparci o przepis art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.