IV SAB/Wa 67/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi P. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku P. W. z dnia [...] października 2013 r. o odszkodowanie w ciągu trzech miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 4. zasądza od Prezydentowi W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący - P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpatrzenia jego wniosku o ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. G. parcela [...] oznaczonej w księdze hipotecznej nieruchomości jako "[...]" nr hip. [...]. Stan faktyczny sprawy jest następujący: Na mocy art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279) wymieniona nieruchomość przeszła na własność gminy W., a następnie na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy Państwowej (Dz. U. z 1950 r. Nr 14, poz. 130), stała się własnością Skarbu Państwa. Wnioskiem z 18 października 2013 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem do Prezydenta W. o przyznanie odszkodowania za pozbawienie faktycznej możliwości władania przedmiotowej nieruchomości.. Pismem z dnia 29 stycznia 2014 r. organ poinformował skarżącego o toku prowadzonego postępowania jak również o gromadzonej dokumentacji. Pismem z dnia 6 marca 2014 r. skarżący złożył do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta W. wniosku z 18 października 2013 r. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], uznał powyższe zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy termin do załatwienia sprawy (do trzech miesięcy od dnia otrzymania postanowienia). W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, iż organ administracyjny nie podejmował żadnych czynności zmierzających do zakończenia przedmiotowego postępowania, nie wydał rozstrzygnięcia kończącego sprawę w terminie określonym w art. 35 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "k.p.a."), ani nie wyznaczył nowego terminu zakończenia sprawy. Skarżący pismem z dnia 3 września 2014 r. złożył skargę na bezczynność Prezydenta w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z [...] października 2013 r. W odpowiedzi na skargę z 20 stycznia 2015 r. Prezydent wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu w toku prowadzenia postępowania organ podjął szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Wystąpił m.in. o dokumenty m.in. do Archiwum Państwowego w W., Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy M. oraz Delegatury Biura Geodezji i Katastru dla Dzielnicy M. Skarżący był powiadamiany o podejmowanych przez organ czynnościach poprzez kopie pism przekazywanych do wiadomości. Pismem z 12 grudnia 2014 r. organ poinformował skarżącego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do oceny, czy ww. nieruchomość spełnia przesłanki z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W celu uzupełnienia dokumentacji wystąpiono m.in. do Archiwum Państwowego w W., Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami oraz do Biura Geodezji i Katastru o przesłanie dokumentów dotyczących dat wejścia inwestora na teren objęty roszczeniem. Jednocześnie poinformowało, że na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. decyzja w przedmiotowej sprawie zostanie wydana do dnia 31 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Z analizy akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta W. złożył bowiem zażalenie do Wojewody [...], który postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. uznał je za uzasadnione. Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zwrócić również należy uwagę, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że niewątpliwie zaistniała w niej opisana powyżej sytuacja bezczynności. Skarżący złożył wniosek o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. G. w W. w dniu 18 października 2013 r. Pismem z 6 marca 2014 r., po upływie ok. 5 miesięcy, skarżący złożył do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta W. przedmiotowej sprawy. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. uwzględnił złożone przez skarżącego zażalenie i nakazał Prezydentowi W. zakończenie postępowania w terminie do 3 miesięcy. Z akt sprawy wynika, że termin ten nie został dochowany, a sprawa do dnia rozpoznania skargi nie została zakończona. Natomiast wskazywane, w odpowiedzi na skargę, czynności zmierzające do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, które zdaniem Prezydenta W. są niezbędne do wydania prawidłowej decyzji zostały podjęte dopiero 12 grudnia 2014 r. tj. po terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...] w postanowieniu z [...] maja 2014 r. Okoliczności te brane byłyby pod uwagę jedynie w postępowaniu dotyczącym przewlekłości postępowania. Nie mają natomiast znaczenia w postępowaniu w sprawie skargi na bezczynność. W związku z powyższym uznać należy, że organ I instancji dopuścił się zarzucanej bezczynności, co skutkuje koniecznością zobowiązania go przez Sąd do rozpoznania wniosku skarżącego w zakreślonym terminie. W ocenie Sądu bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustalone okoliczności uzasadniały także, w przekonaniu Sądu, wymierzenie organowi grzywny. Zgodnie bowiem z art.149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego, w przypadku stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, na tle ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy, zasadnym było wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł. Orzekając o wymierzeniu grzywny Sąd wziął pod uwagę długi okres bezczynności organu, brak podjęcia w sprawie jakichkolwiek czynności, w tym brak powiadomienia skarżącego, zgodnie z art. 33 § 1 k.p.a., o przyczynach zwłoki i nowym terminie rozpoznania sprawy oraz okoliczność, iż mimo upływu terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...] w postanowieniu z [...] maja 2014 r. jak również wpływu skargi do Sądu organ nie rozpoznał wniosku skarżącego. Wysokość grzywny Sąd ustalił na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a., zgodnie z którym grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.