IV SAB/Wa 73/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi H. D. i M. D. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpatrzenia odwołania skarżących od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Rozwoju pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] i że miała ona charakter rażący; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżących kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. M. i H. D., wnieśli skargę, w której wskazali, że dotyczy ona przewlekłego prowadzenia postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpatrzenia ich odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2013 r. Uzasadniając skargę opisano przebieg sprawy zainicjowanej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2007 r. (w części dotyczącej odmowy zwrotu części nieruchomości stanowiącej działkę o oznaczonym numerze). Wskazano, że po szeregu uprzednich orzeczeń organów różnych instancji, Wojewoda [...] wydał decyzję z [...] maja 2013 r., od której skarżący wnieśli odwołanie. Pismem z 3 lipca 2013 r., przekazanym im do wiadomości, organ I. instancji przekazał akta organowi odwoławczemu. Było to ostatnie pismo, jakie otrzymali w tej sprawie. W związku z tym nie wykonano żadnej czynności od blisko półtora roku. Skarżący wnieśli o zwrot kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Opisano również cały przebieg sprawy wskazując: - Skarżący 19 czerwca 2013 r. nadali w urzędzie pocztowym swoje wcześniejsze pismo z 6 października 2010 r., stanowiące odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2010 r.; uznać zatem należy, że wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2013 r., podnosząc te same zarzuty, jakie zostały sformułowane we wcześniejszym odwołaniu, - pismem z 3 lipca 2014 r. Skarżący wezwali organ odwoławczy do załatwienia sprawy, - postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2013 r. przez odwołującego się p. M. D. i postanowieniem z tego samego dnia organ stwierdził niedopuszczalność odwołania p. H. D. od tej decyzji. Sąd zważył, że z treści skargi wynika, że w istocie przedmiotem zaskarżenia była bezczynność organu odwoławczego, nie zaś przewlekłość jego postępowania (rozumiana, jako dokonywanie czynności pozornych skutkujących bezzasadnym przedłużaniem postepowania) i w tym zakresie rozpoznawał sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zam.) ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy przewlekłe prowadzenie postępowania zostało spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Skarga może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia - zażalenia na przewlekłość albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w myśl art. 37 K.p.a. W rozpoznawanym przypadku czyniło zadość temu wymaganiu pismo skarżących z 3 lipca 2014 r. Przepisy nie zakreślają wymaganego minimalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków, wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) a wniesieniem skargi. Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednak termin rozpatrzenia sprawy w postepowaniu odwoławczym (jak w danym przypadku) został zakreślony na jeden miesiąc. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 K.p.a.). Z akt sprawy wynika, że odwołanie (pismo datowane na 6 października 2010 r.) wpłynęło do organu 20 czerwca 2013 r. Pomimo pisma Skarżących z 3 lipca 2014 r. organ rozpatrzył sprawę poprzez wydanie postanowień dopiero w dniu [...] stycznia 2015 r. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt, nie podejmował w tym czasie żadnych czynności w sprawie. Organ był więc bezczynny około półtora roku. Jak przyjęto obecnie w judykaturze, załatwienie sprawy administracyjnej przed wyrokowaniem sądu nie wyłącza zasadności orzekania w przedmiocie bezczynności organu w toku postępowania - przed wydaniem decyzji czy innego aktu. Sąd odstępuje wówczas jedynie od zobowiązania organu do wydania orzeczenia w stosownym terminie, umarzając postępowanie w tym zakresie. Reasumując, wobec niezałatwienia sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 K.p.a., skargę należało uznać za zasadną. Kwalifikując bezczynność organu jako mającą charakter rażący Sąd miał na uwadze znaczny okres trwania bezczynności organu administracji centralnej, pomimo skierowania pisma z 3 lipca 2014 r. oraz uchybienie wymaganiu wynikającemu z art. 36 K.p.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powyższej ustawy.