IV SAB/Wa 73/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi G. sp. z o. o z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku G. sp. z o. o z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., nr [...] o zawieszeniu postępowania, 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1. wyroku oraz że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. w pozostałym zakresie oddala skargę, 4. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącej G. sp. z o. o z siedzibą w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła w dniu 27 stycznia 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w zakresie nierozpoznania wniosku z dnia 18 października 2016r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem wydanym przez organ w dniu [...] października 2016r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty P. z dnia [...] listopada 2013r. odmawiającej zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Skarżąca zarzuciła Ministrowi naruszenie przepisów art. 6, art. 7 art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniosła o: 1) zobowiązanie Ministra do wydania postanowienia dotyczącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 18 października 2016r. w terminie 14 dni od daty doręczenia akt Ministrowi, 2) zobowiązanie Ministra do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 3) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postanowieniem z dnia [...] października 2016r. organ zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty P. z dnia [...] listopada 2013r. odmawiającej zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Skarżąca w dniu 18 października 2016r. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy będącej przedmiotem postanowienia o zawieszeniu postępowania. Organ nie podjął jednak przez ponad miesiąc żadnych czynności, dlatego w dniu 1 grudnia 2016r. wystąpiła z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa. Organ zawiadomieniem z dnia 8 grudnia 2016r. poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i o możliwości zapoznania się z aktami postępowania w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia. Wobec braku dalszych czynności skarżąca w dniu 24 stycznia 2017r. zadała organowi pytanie o stan sprawy. W odpowiedzi z dnia 26 stycznia 2017r. została poinformowana, że postępowanie nie zostało zakończone, a sprawy rozpoznawane są według kolejności wpływu. Skarżąca podkreśliła, że do dnia wniesienia skargi organ nie podjął żadnych merytorycznych czynności mających na celu rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, mimo że upłynęło już ponad 3 miesiące. Zdaniem skarżącej nie można uznać, że sprawa jest skomplikowana, sprowadza się bowiem do wyłącznie do konieczności wydania postanowienia stwierdzającego zasadność albo bezzasadność postanowienia z dnia [...] października 2016r. o zawieszeniu postępowania. Dlatego sprawa powinna być rozpoznana niezwłocznie, a z pewnością w terminie nieprzekraczającym jednego miesiąca. Skarżąca podkreśliła, że z art. 36 kpa wynika obowiązek organu informowania stron o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, podania przyczyny zwłoki i przewidywanego terminu załatwienia sprawy. Minister nie tylko nie wydał rozstrzygnięcia, ale nawet nie poinformował stron o przyczynach zwłoki i nie wskazał terminu załatwienia sprawy. Skarżąca podniosłą także, że obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki pozostaje w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 6, 7 i 8 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Minister wskazał, że zasadność zawieszenia postępowania zależy od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2004r. dotyczącej uwłaszczenia m.in. działki nr [...] i nr [...] oraz nr [...]. W związku z tym aktualnie analizowane jest czy przesłanka zawieszenia nie straciła już aktualności. Poinformował także, że niezwłocznie po wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie zostanie ono przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Następnie w piśmie z dnia 28 marca 2017r. Minister poinformował o rozstrzygnięciu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanym w dniu [...] marca 2017r. postanowieniu uchylającym postanowienie z dnia [...] października 2016r. o zawieszeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przesłanką dopuszczalności wniesienia do sądu skargi na bezczynność organu jest uprzednie wniesienie przez stronę zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a., albowiem jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Przesłanka ta została spełniona w niniejszej sprawie, gdyż pismem z 1 grudnia 2016 r. skarżąca spółka wezwała Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wniesioną do Sądu skargę należało uwzględnić, gdyż prowadzone przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania dotknięte było niewątpliwie bezczynnością. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Według art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawą terminie organ nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. Analiza akt sprawy wskazuje, że od chwili złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania tj. od dnia 18 października 2016r. do dnia rozpatrzenia wniosku tj. [...] marca 2017r. organ nie podejmował żadnych czynności zmierzających do rozpoznania wniosku. Jedyną czynnością jakiej dokonał ponad miesiąc od wpływu wniosku było zawiadomienie stron o złożonym wniosku i możliwości zapoznania się za aktami sprawy. Nie informował stron postępowania o przyczynach nierozpoznania wniosku i nie wskazywał terminu jego rozpatrzenia. Pozostawał zatem w bezczynności przez 5 m-cy, bowiem rozpoznał wniosek dopiero w dniu [...] marca 2017r., a więc po 5 miesiącach od daty złożenia wniosku, a po 2 miesiącach od złożenia do sądu skargi na bezczynność. Takie postępowanie organu musiało skutkować orzeczeniem stwierdzającym bezczynność (pkt II wyroku). Tak długa zwłoka w rozstrzygnięciu incydentalnej kwestii, niewymagającej prowadzenia postępowania wyjaśniającego i nieskomplikowanej, nie znajduje usprawiedliwienia. Nie usprawiedliwiała stanu bezczynności potrzeba oczekiwania jak twierdzi organ w odpowiedzi na skargę na ustanie przesłanek zawieszenia postępowania, gdyż rolą organu było ponowne zbadanie, z uwagi na złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w tym zakresie, przede wszystkim zasadności zawieszenia postępowania. Zdaniem Sądu, w sprawie doszło do istotnego naruszenia zasady szybkości postępowania, ale nie w stopniu rażącym. Stąd też Sąd stwierdza, że mimo iż zaistniała bezczynność organu, to jednak nie miała ona charakteru rażącego. Przy tej ocenie sąd uwzględnił okoliczność dużej ilości spraw podlegających rozpatrzeniu przez organ. Konsekwencją rozstrzygnięcia wniosku skarżącej spółki już po wniesieniu skargi, a tym samym zakończenia stanu bezczynności jest umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zakresie zawartego w skardze żądania do zobowiązania Ministra do rozpatrzenia wniosku (pkt I wyroku). Określony w art. 149 Ppsa katalog rozstrzygnięć w przypadku uwzględnienia skargi nie przewiduje możliwości zobowiązania organu do ukarania pracownika odpowiedzialnego za niezałatwienie sprawy w terminie, co obligowało sąd do oddalenia żądania skargi w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze na podstawie 149 § 1 pkt. 3, § 1a , art. 151 i art. 161 § 1 pkt 3 oraz 119 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a