IV SAB/Wa 75/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. i E. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania postanawia: odrzucić skargę E. S. Skarga B. D. i E. S., wniesiona w piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia 5 kwietnia 2007 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. nr hip. [...], opatrzona została podpisem jedynie B. D. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2015 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżącą E. S. do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego jej egzemplarza. Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 9 lutego 2015 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 16 lutego 2015 r. Tymczasem podpisany przez E. S. egzemplarz skargi złożony został osobiście przez B. D. w Biurze Podawczym tutejszego Sądu dopiero w dniu 3 marca 2015 r., a więc z uchybieniem wyznaczonego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Jednocześnie podpis musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że niezbędnym elementem każdej skargi jest umieszczenie pod jej treścią podpisu osoby, która takie pismo składa do sądu. Stosownie zaś do dyspozycji art. 49 § 1 powołanej ustawy, jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 wymienionej ustawy, zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli legalności działania administracji publicznej wyłącznie w wyniku wniesienia skargi przez stronę. Brak podpisu pod skargą uniemożliwia stwierdzenie, że istotnie wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym. Zatem skarga, aby mogła wywołać skutek procesowy powinna zostać własnoręcznie podpisana przez skarżącego, a w przypadku wniesienia skargi przez wielu skarżących, skarga winna być własnoręcznie podpisana przez każdego z nich. W rozpoznawanej sprawie, skargę wniosło dwoje skarżących B. D. i E. S., na co wskazuje nagłówek skargi, jednakże opatrzona ona została tylko podpisem B. D. Z tej przyczyny Sąd wezwał skarżącą E. S. do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego jej egzemplarza. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca E. S. uzupełniła braki formalne skargi dopiero w dniu 3 marca 2015 r., a więc z uchybieniem zakreślonego terminu, który upływał z dniem 16 lutego 2015 r., podczas gdy w rozumieniu art. 85 powołanej ustawy czynności, które podjęte zostały przez stronę z przekroczeniem ustawowego terminu są bezskuteczne. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Nadmienić jednocześnie należy, że do rozpoznania w sprawie pozostała skarga B. D., po uzyskaniu przez niniejsze postanowienie waloru prawomocności.