IV SAB/Wa 76/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg L. Z. i Z. Z. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia skargi dotyczącej możliwości zapoznania się z projektem planu ochrony Natura 2000 postanawia: odrzucić skargę. L. Z. i Z. Z. w piśmie z dnia 3 listopada 2013 r. wnieśli do Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej skargę na Urząd Morski w S. w przedmiocie pozbawienia ich możliwości zapoznania się z projektem planu ochrony Natura 2000. W skardze podnieśli, że Burmistrz W. dopuścił się "skandalicznej dezinformacji", zbyt późno zawiadamiając ich na piśmie o możliwości uczestnictwa w spotkaniu dotyczącym ww. sprawy. Z kolei wykonawca planów ochrony "arogancko" odmówił im przekazania informacji we wzmiankowanej kwestii. Minister Infrastruktury i Transportu udzielił skarżącym odpowiedzi na skargę z dnia 3 listopada 2013 r. w piśmie z dnia 16 grudnia 2013 r. L. Z. i Z. Z. w piśmie z dnia 11 marca 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju wobec ich skargi z dnia 3 listopada 2013 r., wnosząc "o spowodowanie wypowiedzi merytorycznej". W piśmie z dnia 12 marca 2014 r. skarżący wnieśli skargę na bezczynność w dokładnie takim samym zakresie, zarzucając ją jednak Ministrowi, Transportu i Gospodarki Morskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności, mając na uwadze, że skarżący zarzucają bezczynność zarówno Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju, jak i Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, należy wyjaśnić, że mocą rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju oraz zniesienia Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1390) zniesione zostało Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, którego zadania przejęło nowo utworzone Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju. W tej sytuacji należało przyjąć, że przedmiotem skargi L. Z. i Z. Z. jest bezczynność organu administracji - Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Analiza treści skargi L. Z. i S. Z. z dnia 3 listopada 2013 r., na którą udzielono im odpowiedzi w piśmie z dnia 16 grudnia 2013 r., prowadzi do wniosku, że skarżący kwestionują w niej nienależyte wykonywanie zadań przez organ administracji (Burmistrz W.), urząd obsługujący organ administracji (Urząd Morski w S.), a także inne podmioty (np. wykonawca planów ochrony) wykonujące zadania w zakresie projektowania planu ochrony dla obszarów Natura 2000 (obszaru specjalnej ochrony ptaków u ujścia [...], na Zalewie S. oraz na Zalewie K. i rzece [...]). W szczególności skarżący kwestionują niewłaściwe wywiązywanie się z obowiązków w zakresie zapewnienia zainteresowanym osobom udziału w pracach związanych ze sporządzeniem projektu. Mając powyższe na uwadze, skardze z dnia 3 listopada 2013 r. należy przypisać charakter skargi wnoszonej w trybie przepisów działu VIII K.p.a.; skargi, której przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest tymczasem pogląd, który podziela również Sąd w przedmiotowej sprawie, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - zachowujące aktualność w aktualnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99. LEX nr 48017, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04. LEX nr 160611). Z powyższych względów należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga na bezczynność jest niedopuszczalna. Należy nadmienić, że sprawa ze skargi L. Z. i Z. Z. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 3 listopada 2013 r. była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który odrzucił skargę postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 54/14. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia.