IV SAB/Wa 78/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia postanawia: odrzucić skargę. Dnia 18 maja 2012 r. (data stempla pocztowego) G. S.A. wniosła skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia o wstrzymaniu z urzędu wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu dla inwestycji pn. "[...]". W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarga kieruje się bezpośrednio do Sądu wobec posiadania całości akt sprawy objętej skargą oraz wobec braku organu który mógłby rozpoznać zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "Kpa". W odpowiedzi na skargę organ uznał ją za niezasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 ppsa, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Regulacje te oznaczają, że jeżeli stronie służą środki odwoławcze w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nieskorzystanie z tych środków powoduje niedopuszczalność skargi, jako przedwcześnie wniesionej. W sprawie bezczynności Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa. Przepis ten aktualnie stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekle prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązujące brzmienie art. 37 § 1 Kpa zostało nadane art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.) i obowiązuje od dnia 11 kwietnia 2011 r. Jako, że nad Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie ma organu administracji publicznej wyższego stopnia (w rozumieniu art. 17 Kpa), a skarga na bezczynność tego organu została wniesiona po dniu 11 kwietnia 2011 r. (dacie wejścia w życie nowelizacji Kpa), dlatego też winna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, Skarżąca winna więc przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu wcześniej wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 Kpa, a ewentualnie w następnej kolejności skierować sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Skoro Skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa, to jej skarga jest niedopuszczalna i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa Sąd skargę na bezczynność odrzucił.