IV SAB/Wa 79/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wydania orzeczenia postanawia: odrzucić skargę A. F. (dalej: "skarżący") pismem z 28 listopada 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister") polegającą na "niewykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddziału Zamiejscowego w Krakowie sygn. akt SA/Kr 1262/93 z dnia 21 lipca 1994 r. i niewznowieniu postępowania znak: [...] (...) oraz niezebraniu w sprawie merytorycznego materiału dowodowego". Z kolei w uzupełnieniu skargi z 18 stycznia 2019 r. skarżący wskazuje na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Natomiast w ponagleniu z 25 listopada 2018 r. skarżący domaga się od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji podjęcia "uchwały obligującej Starostę [...] do wykonania wyroku NSA". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Minister wskazał w szczególności, że skarżący na przestrzeni ostatnich kilku lat składał wiele podobnych wniosków (średnio kilkadziesiąt miesięcznie). W odniesieniu do sprawy znak: [...] (gdzie Minister w piśmie skarżącego adresowanym do Ministra Cyfryzacji został wskazany jako strona postępowania), Minister wskazał na niezwłoczne przekazanie pisma skarżącego Wojewodzie [...]. Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt II SAB/Kr 240/18) przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwaną dalej "Ppsa") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 Ppsa stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zatem skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zaskarżenie bezczynności jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Skarga na bezczynność dopuszczalna jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Ze akt sprawy wynika, że A. F. żąda stwierdzenia bezczynności Ministra w wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddziału Zamiejscowego w Krakowie sygn. akt SA/Kr 1262/93 z dnia 21 lipca 1994 r. i wznowienie postępowania znak: [...] oraz zebrania w sprawie merytorycznego materiału dowodowego. Zarzuca również bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, a także domaga się od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji podjęcia "uchwały obligującej Starostę [...] do wykonania wyroku NSA". W ocenie Sądu, po analizie akt w żaden sposób nie można przyjąć, że Minister był organem właściwym do załatwienia któregokolwiek z wyżej wymienionych wniosków skarżącego w drodze aktu administracyjnego, o którym mowa w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 1-4a Ppsa. Konstatacja ta uzasadnia przyjęcie, że skarga A. F. jest niedopuszczalna z innych przyczyn (zob. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. 5, Warszawa, 2017, s. 386). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.