IV SAB/Wa 81/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. i D.P. z dnia 5 listopada 2004 r. na bezczynność Rady Gminy N. w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na pisma. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 listopada 2004 r. M.S. i D.P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy w N.. Wezwani do sprecyzowania przedmiotu skargi wskazali, że skarżą bezczynność Rady Gminy N. w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na pisma skarżących. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnych, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Tymczasem ze skargi wynika, że dotyczy ona nierozpoznania przez organ pism wnoszonych przez skarżących. Z ich treści nie wynika, aby zobowiązywały one Radę Gminy w N. do wydania decyzji, postanowień czy też podjęcia stosownych czynności. Tego typu pisma powinny być rozpoznawane w trybie postępowania skargowo-administracyjnego, który uregulowany jest w dziale VIII ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Rozpoznając skargę organ nie wydaje rozstrzygnięć, a tylko zawiadamia skarżącego o swoich działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przyczynami skargi. W postępowaniu skargowym nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia. Obowiązuje jednak zasada prowadzenia tego postępowania w ramach właściwości danego organu ustalonej stosownie do przedmiotu skargi (petycji, wniosku), z zachowaniem obiektywizmu i obowiązkiem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy będącej przyczyną skargi. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg i wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny. W tezie postanowienia NSA z 9 grudnia 1999 r. stwierdzono, że "ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa nie podlega kognicji Naczelnego Sadu Administracyjnego" Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.