IV SAB/Wa 82/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 czerwca 2013 r. wniosku W. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. B. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania zaświadczenia odmówić przyznania prawa pomocy. W. J. w 2007 r. zmienił (w drodze decyzji administracyjnej) nazwisko na B. Skarżący w dniu 2 maja 2012 r. wniósł za pośrednictwem Prezydenta W. skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie wydania urzędowego zaświadczenia. Skarżący w dniu 20 listopada 2012 r. (k. 54) wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (formularz PPF, k. 71 i n.). We wniosku wskazał, że nie posiada żadnego majątku i nie uzyskuje żadnych dochodów. Pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. (k. 75-76) skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie m. in.: oświadczenia o źródłach pokrycia wydatków związanych z utrzymaniem wobec złożenia oświadczenia o nieposiadaniu dochodu, oświadczenia o przybliżonej kwocie miesięcznych wydatków oraz wyciągów z rachunków bankowych lub złożenie oświadczenia o nieposiadaniu rachunków bankowych. Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżący w piśmie datowanym na 30 stycznia 2013 r. (k. 81) oświadczył, że "W. B. którym od stycznia 2010 r. nie jestem" posiada emeryturę wojskową w wysokości 1.848 zł, oraz oświadczył, że "W. B. posiada akt notarialny na mieszkanie 32 m² w W.", ale "W. B. formalnie także nie ma mieszkania ponieważ nie posiada dokumentu tożsamości swej osoby". Postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy z uwagi na niewykazanie szczególnie trudnej sytuacji materialnej. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 lutego 2013 r. (k. 89). Skarżący w dniu 4 marca 2013 r. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, w którym nie odniósł się do swej sytuacji materialnej, lecz podjął polemikę w zakresie swoich danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Na wnioskodawcy spoczywa więc ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca w złożonym na formularzu wniosku wskazał, że nie posiada żadnego majątku i nie uzyskuje żadnych dochodów. W związku z tym pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. został wezwany do nadesłania informacji o żródłach przychodów. W odpowiedzi wskazał, że przysługuje mu emerytura w wysokości 1.848 zł, natomiast wezwany do nadesłania informacji o wysokości wydatków, jak i wyciągów z rachunków bankowych (lub złożenia oświadczenia o nieposiadaniu takich rachunków) nie nadesłał żadanych informacji. W związku z powyższym należy uznać, że kwota uzyskiwana z tytułu emerytury wstarcza skarżącemu na bieżące życie oraz na poniesienie kosztów pełnych postępowania. Choć nie można uznać, że jest zamożny, to jednak nieuzasadnione byłoby uznanie go za ubogiego, z trudem zaspokajającego podstawowe potrzeby życiowe, a tylko w takim przypadku należałoby mu udzielić prawa pomocy. Skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i ma nikogo na utrzymaniu. W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.