IV SAB/Wa 83/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę. Dnia 11 kwietnia 2011 r. B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Środowiska w zakresie nierozpoznania jej wniosku z dnia 2 marca 2007 r. o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w G. z dnia [...] stycznia 2004 r. Czyniąc zadość wymogowi z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa" skargę wniesiono do Ministra Środowiska. Jako, że sprawę o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia z 2004 r. została przekazana wedle właściwości Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, dlatego też skargę przekazano również do tego organu. Odpowiedź na skargę udzielił Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wnosząc o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa wskazując, że postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w G. z dnia [...] stycznia 2004 r. W piśmie z dnia 27 czerwca 2011 r. Skarżąca oświadczyła, że skarży bezczynność Ministra Środowiska, a nie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2011 r. wezwano Skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania czy skarży bezczynność Ministra Środowiska czy też Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, informując, że dokonana ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) zmiana z dniem 15 listopada 2008 r. art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) spowodowała zmianę organu administracji właściwego do rozpatrzenia sprawy o stwierdzenie nieważności postanowienia z 2004 r. W odpowiedzi w piśmie z dnia 23 lipca 2011 r. Skarżąca wyłączyła z przedmiotu zaskarżenia bezczynność w zakresie nie wydania rozstrzygnięcia dotyczącego postanowienia z 2004 r. Jednocześnie oświadczyła, że skarży bezczynność Ministra Środowiska w zakresie niepodjęcia postępowania skargowego w sprawie wybudowania i funkcjonowania od 2000 r. nielegalnego składowiska odpadów w K. oraz jego rozbudowy w roku 2005 o bazę kruszywa i wytwórnię asfaltu. W związku z jednoznacznym oświadczeniem Skarżącej, zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2011 r., jej skargę przekazano do Ministra Środowiska, celem udzielenia na nią odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wskazał, że z jego dokumentów wynika, że skarga B. J. dotyczy bezczynności organu w rozpatrzeniu pisma Skarżącej z dnia 5 maja 2007 r. Minister Środowiska wskazał, iż pismo z dnia 5 maja 2007 r. zostało przekazane mu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia 18 stycznia 2008 r. Następnie pismo z dnia 5 maja 2007 r. zostało przekazane przez Ministra Środowiska pismem z dnia 31 stycznia 2008 r. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w G., o czym Skarżąca posiadała wiedzę. Dlatego też, brak jest podstaw do przypisania Ministrowi Środowiska bezczynności, zatem skarga powinna zostać oddalona. Zarządzeniem z dnia 28 listopada 2011 r. wezwano Skarżącą oraz organ do wskazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, Skarżąca wezwała Ministra Środowiska do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Minister wskazał, że takie wezwanie do organu nie wpłynęło. Natomiast Skarżąca w piśmie z 27 grudnia 2012 r. domagała się wskazania jakiej merytorycznie sprawy wezwanie Sądu dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ppsa skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Ponieważ żądanie B. J. zawarte w skardze było sformułowane w sposób budzący wątpliwości, wzywano Skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia. Początkowo dążono do ustalenia jakiego organu bezczynność jest skarżona. Po definitywnym ustaleniu, że Ministra Środowiska (w piśmie z dnia 23 lipca 2011 r.) następnie dążono do ustalenia intencji strony w zakresie przedmiotu bezczynności. W oparciu o pisma strony oraz odpowiedź organu na skargę przyjęto, że przedmiotem bezczynności jest żądanie Skarżącej zawarte w piśmie z dnia 5 maja 2007 r. a dotyczące usunięcia naruszeń prawa ochrony środowiska spowodowanych przez wykonawców robót budowlanych w K. gmina K. w związku z budową składowiska odpadów oraz jego rozbudową o bazę kruszywa i wytwórnię asfaltu. Jednakże z odpowiedzi B. J. na pytanie Sądu, czy skargę poprzedziła wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wynika, że Skarżąca sama ma wątpliwość co jest przedmiotem jej skargi. Mając na względzie, że korespondencja ze Skarżącą w niniejszej sprawie od początku jest prowadzona pod sygn. akt IV SAB/Wa 83/11, zatem domaganie się wskazania jakiej merytorycznie sprawy dotyczy wezwanie Sądu z dnia 29 listopada 2011 r. (również opatrzone sygn. akt IV SAB/Wa 83/11) świadczy, że sama Skarżąca nie jest w stanie sprecyzować czego wniesiona przez nią sprawa dotyczy, a to może również budzić wątpliwości odnośnie prawidłowego odczytania przedmiotu skargi, nie określonego dotychczas precyzyjnie. Sąd nie jest władny snuć domysłów co jest przedmiotem skargi, ewentualnie akceptować domniemań organu administracji w tym zakresie, gdyż to do obowiązków Skarżącej należy wskazanie postępowania, w ramach którego organ administracji pozostaje w bezczynności. Wobec tego stwierdzić należy, że brak sprecyzowania żądań w niniejszej sprawie uniemożliwia ustalenie przedmiotu zaskarżenia. Już z tego powodu skarga B. J. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Ponadto zauważyć należy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 ppsa). Stosownie natomiast do art. 52 § 2 ppsa, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Regulacje te oznaczają, że jeżeli stronie służą środki odwoławcze w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nieskorzystanie z tych środków powoduje niedopuszczalność skargi, jako przedwcześnie wniesionej. W sprawie bezczynności Ministra Środowiska Skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "Kpa". Przepis ten aktualnie stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekle prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązujące brzmienie art. 37 § 1 Kpa zostało nadane art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.), i obowiązuje od dnia 11 kwietnia 2011 r. Jako że nad Ministrem Środowiska nie ma organu administracji publicznej wyższego stopnia (w rozumieniu art. 17 Kpa), a skarga na bezczynność tego organu została wniesiona w dniu 11 kwietnia 2011 r. (w dacie wejścia w życie nowelizacji Kpa), dlatego też winna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca winna więc przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu wcześniej wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 Kpa, a ewentualnie w następnej kolejności skierować sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Skoro z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 Kpa, dlatego też jej skarga jest również z tego powodu niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 ppsa, skargę B. J. na bezczynność Ministra Środowiska odrzucił.