IV SAB/Wa 85/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. i H. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania postanawia: 1) zwolnić M. S. i H. S. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla M. S. i H. S. adwokata z urzędu. W toku postępowania w sprawie ze skargi M. S. i H. S.na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji wstrzymującej użytkowanie terenu działki jako parkingu, skarżące zwróciły się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 29 maja 2010 r. oraz we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 1 czerwca 2010 r. skarżące podały, że nie są w stanie uiścić kosztów sądowych oraz ustanowić pełnomocnika z wyboru, gdyż dochody miesięczne przypadające na czteroosobowe gospodarstwo domowe są bardzo niskie. Dochody uzyskują jedynie M. S. oraz J. S. w łącznej kwocie 1700, 69 zł, z tytułu emerytur. H. S. nie pracuje, posiada status osoby bezrobotnej. Poza domem o pow. 100 m2 nie posiadają jakiegokolwiek majątku. Wydatki na utrzymanie domu wynoszą ok. 740 zł miesięcznie. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie informacje podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano, że skarżące nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W szczególności mając na uwadze, iż dochód czteroosobowej rodziny wynosi łącznie ok. 1700 zł, jedna ze skarżących jest osobą bezrobotną należało uznać, iż skarżące nie są w stanie uiścić kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie. Z podanych we wniosku informacji wynika, że wskazany przez wnioskodawczynie dochód pozwala na zaspokojenie jedynie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych rodziny. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.