IV SAB/Wa 870/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2019r. o wydanie zezwolenia na pracę dla V. R. w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że przewlekłość prowadzenia postępowania przez Wojewodę [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. [...] sp. z o.o. . z siedzibą w P. (dalej "skarżąca") wniosła skargę na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...] w sprawie wydania zezwolenia na pracę typ [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla [...]. Autor skargi zarzucił naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a., przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca wniosła o: - zobowiązanie Wojewody [...] do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; - na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w związku z art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1032 ze zm.; dalej p.p.s.a.) o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki akt zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; - przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; - zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę dla Cudzoziemca w dniu 23 kwietnia 2019 r. Pomimo upływu ponad 30 dni od dnia złożenia wniosku organ nie podjął żadnych działań w celu merytorycznego rozpatrzenia złożonego wniosku, jak również nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto organ w toku postępowania nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił stron o zwłoce w załatwianiu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Zaistniała więc bezczynność organu administracji publicznej, gdyż wprawdzie organ w prawnie ustalonym terminie podjął czynności w sprawie, ale w ustawowym terminie nie zakończył postępowania. W ocenie skarżącej zaistniała również przewlekłość postępowania, bowiem podejmowane przez organ czynności procesowe miały charakter czynności pozornych, nieistotnych dla załatwienia sprawy. Tym samym, organ nie dochował należytej staranności w zorganizowaniu postępowania administracyjnego w taki sposób, aby zakończyło się w rozsądnym terminie w sposób zgodny z prawem. Zdaniem skarżącej, biorąc pod uwagę, że przyczyny przewlekłości i bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu oraz, że termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony, należy przyjąć, że uchybienia organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zarówno stopień zaniedbań ze strony organu, naruszenie terminów, sposób zachowania strony, jak i okoliczności materialnoprawne przemawiają za uznaniem, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, które nosi cechy oczywistej sprzeczności z obowiązującym prawem. W ocenie skarżącej uzasadniony jest również wniosek o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej, bowiem oczekując bezskutecznie na wydanie zezwolenia na pracę skarżąca ponosi straty w związku z brakiem możliwości realizacji zawartych kontraktów. Skarżąca podkreśliła, że organ od kilku lat powołuje się w sprawach dotyczących wydania zezwoleń na pracę na trudności kadrowe w jego funkcjonowaniu oraz dużą ilość spraw do rozpatrzenia. Takie działanie organu narusza zasadę pogłębiania zaufania do administracji publicznej, bowiem organ powinien ustalić priorytety działania w taki sposób, aby strony nie czekały kilkanaście miesięcy na załatwienie spraw, nie będąc przy tym zawiadamiane o przyczynach ewentualnej zwłoki w terminowym rozpatrzeniu sprawy. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 23 kwietnia 2019 r. podmiot powierzający wykonywanie pracy wystąpił, działając przez pełnomocnika, za pośrednictwem portalu praca.gov.pl. do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla obywatela [...], [...], w charakterze robotnika magazynowego. Pismem z dnia 7 czerwca 2019 r. pełnomocnik pracodawcy został wezwany do uzupełnienia dokumentów niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Dokumenty zostały uzupełnione w dniu 17 czerwca 2019 r. W dniu 3 czerwca 2019 r. wpłynęło ponaglenie w sprawie skierowane do organu II instancji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej uznał, że organ dopuścił się przewlekłości, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 10 czerwca 2019 r. do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...] dotycząca wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla Cudzoziemca. W związku z tym, że do akt sprawy nie dołączono dokumentów sporządzanych przez pracodawcę użytkownika potwierdzających uzgodnienie w zakresie skierowania cudzoziemca przez agencję pracy tymczasowej, pismem z dnia 5 lipca 2019 r. strona została wezwana do uzupełnienia ww. dokumentów. Przewidywany termin wydania decyzji został wyznaczony do dnia 5 sierpnia 2019 r. Odnosząc się do argumentów zawartych w skardze organ stwierdził, że w sprawie nie mamy do czynienia z przewlekłością bądź bezczynnością, a tym bardziej z ich rażącą formą. Do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem skarżącej, konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego. Uzupełnienie przez pełnomocnika brakujących dokumentów, pozwoli na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto organ podkreślił, że wszelkie ewentualne opóźnienia w terminach wydawania decyzji, czy podejmowania poszczególnych czynności przez organ wynikają ze stale rosnącej liczby składanych wniosków oraz obłożenia pracą pracowników organu. Wojewoda za bezzasadne uznał wnioski skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej i wymierzenie organowi grzywny. Podniósł, że pełnomocnik skarżącej wskazuje na ponoszenie strat w związku z brakiem możliwości realizacji zawartych kontraktów, jednocześnie nie przedstawiając na potwierdzenie powyższych twierdzeń żadnych dokumentów. Nadto zauważył, iż w sprawie oczekuje na uzupełnienie dokumentacji przez skarżącą w celu wydania decyzji. Dlatego brak jest podstaw do zastosowania środka polegającego na wymierzeniu grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Ponadto organ – z ostrożności procesowej w przypadku uwzględnienia skargi – wniósł o niezasądzanie na rzecz skarżącej lub odpowiednie miarkowanie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Organ wskazał, że pełnomocnik skarżącego wniósł w przeciągu ponad dwóch tygodni około 509 skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w sprawach wydania zezwoleń na pracę cudzoziemców. Pełnomocnik strony wniósł również około 100 skarg na bezczynność w zakresie wniosków o legalizację pobytu cudzoziemców. Wszystkie skargi są jednakowej treści. W tej sytuacji, w ocenie organu, zachodzi podstawa do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika na podstawie art. 206 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 4 p.p.s.a., Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zatem skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwiania spraw, mającym na celu wyeliminowanie stanu bezczynności organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 1a P.p.s.a.). Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Należy poza tym wskazać, że jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Przy tym należy zauważyć, że realizacji zasady szybkości postępowania służy m.in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 K.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 K.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Na gruncie wskazanego powyżej art. 149 p.p.s.a. z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawowo terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie. Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., II OSK 349/18 oraz z 1 lutego 2019 r., II OSK 2931/18 - CBOSA; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 6 wyd., Warszawa 2019, s. 91). W skardze skarżąca spółka zarzuciła Wojewodzie zarówno bezczynność, jak i niezałatwienie sprawy w terminie. W obu przypadkach (tj. bezczynności oraz przewlekłości) istota sporu pozostaje ta sama, tj. chodzi o sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. np. wyroki NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r., II OSK 255/16 oraz 1 kwietnia 2015 r., I OSK 2567/14 – CBOSA). Należy przy tym podkreślić, że w obu przypadkach (tj. bezczynności i przewlekłości) sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (por. wyroki NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 709/12 oraz z dnia 24 lutego 2015 r., II OSK 2225/14, CBOSA). Decyzja, która z form nieterminowego załatwienia sprawy miała miejsce w danej sprawie, należy do sądu rozpoznającego skargę (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r., IV SAB/Wa 457/15, z aprobująca glosą J. Chmielewskiego, OSP 2017, nr 7-8, poz. 69). W niniejszej sprawie, jak wynika z przedstawionych Sądowi akt, wniosek o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca został złożony 23 kwietnia 2019 r. Do dnia wydania niniejszego wyroku Sąd nie otrzymał informacji o załatwieniu sprawy, przyjmując wobec tego, iż jest ona nadal w toku. Całe postępowanie, licząc od daty wniosku do dnia wydania przez Sąd wyroku w niniejszej sprawie trwało więc niespełna 6 miesięcy. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że pierwsze czynności organu zostały podjęte dopiero po wniesieniu przez stronę skarżącą ponaglenia, kiedy to organ pismem z 7 czerwca 2019 r. wezwał pełnomocnika strony do uzupełnienia brakującej dokumentacji sprawy, której złożenie – jak stwierdził m.in. w odpowiedzi na skargę – było wymagane do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem i dokumentacja ta została uzupełniona 17 czerwca 2019 r. Mimo to kolejne tego rodzaju wezwanie zostało skierowane do strony 5 lipca 2019 r., tj. ponad miesiąc od złożenia przez spółkę skarżącą do tutejszego Sądu skargi na bezczynność organu oraz niezałatwienie sprawy w terminie. Z akt postępowania wynika zatem, że organ podejmował kroki z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, o jakich mowa w art. 35 k.p.a., nie wydając w tym czasie rozstrzygnięcia. Organ podejmował czynności nie tylko z opóźnieniem, ale przede wszystkim dopiero po interwencji strony skarżącej. Z akt sprawy nie wynika nadto, by ją finalnie załatwił. Analiza akt administracyjnych sprawy uzasadniania zatem stwierdzenie, że Wojewoda prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Wojewoda prowadził co prawda postępowanie wyjaśniające uzasadnione relewantnymi przepisami prawa materialnego, jednak przerwy pomiędzy poszczególnymi czynnościami organu były nadmierne, a w szczególności nie miały one uzasadnienia w stopniu skomplikowania sprawy. Pozbawione uzasadnienia było wystosowanie do strony wezwania do uzupełnienia dokumentów niezbędnych do uwzględnienia wniosku dopiero po upływie półtora miesiąca od wpływu wniosku. Dlatego też Sąd w punkcie 2 wyroku stwierdził, że Wojewoda prowadził postępowanie przewlekle. Wbrew twierdzeniom skargi – nie można stwierdzonej przewlekłości kwalifikować w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Rozważając tę kwestię, Sąd miał na uwadze, że w orzecznictwie wskazuje się na stopniowanie naruszeń prawa: od "zwykłego", przez "naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy", aż po "rażące naruszenie prawa", konstatując, że to ostatnie stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa, a utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Ponadto w judykaturze podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, tj. skutki, które wywołuje decyzja. Ze względu na ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności okres trwania sprawy, dotychczas nieprzekraczający sześciu miesięcy oraz mając na uwadze konieczność uzupełnienia przez stronę dokumentacji niezbędnej dla załatwienia sprawy, jak również znaczne obciążenie organu podobnymi sprawami, w tym wynikającymi także z licznych wniosków skarżącej spółki, nie było podstaw do uznania, że stwierdzona bezczynność miała charakter rażący. Niezależnie od tego, z uwagi na stwierdzoną przewlekłość oraz brak informacji, by do dnia wyrokowania w sprawie organ załatwił ją poprzez wydanie stosownej decyzji, działając zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd w punkcie 1 wyroku zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej we wskazanym sentencją terminie, uznając, że tak zakreślony czas będzie wystarczający nie tylko do podjęcia wszelkich dodatkowych czynności koniecznych do ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego, ale także wydania odpowiedniej decyzji. Odnosząc się do żądania zasądzenia na rzecz skarżącej spółki sumy pieniężnej lub nałożenia na organ grzywny, należy zauważyć, że w ocenie Sądu trudności kadrowe organu oraz znacząca liczba wpływających wniosków nie stanowią okoliczności usprawiedliwiającej zaistniałą w sprawie przewlekłość, niemniej jednak są one obiektywną trudności, która powinna wpływać na ocenę tego, czy doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa oraz na ocenę zasadności nałożenia na organ grzywny, czy przyznania od organu sumy pieniężnej dla skarżącego i miarkowania wysokości tych świadczeń. Znacząca ilość spraw podlegających rozpoznaniu i niedostateczna obsada kadrowa, stanowią bowiem poważną przeszkodę w takiej organizacji pracy, aby rozpoznawanie spraw należących do kompetencji organu odbywało się z zachowaniem ustawowych terminów. Zważywszy na rozmiar stwierdzonej przewlekłości, nie uzasadnia ona potrzeby nakładania na organ grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu nie było także podstaw do przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, kiedy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r. IV SAB/Wa 294/16). Skarżąca spółka podniosła wprawdzie, że oczekując na wydanie zezwolenia, ponosi straty w związku z brakiem możliwości realizacji zawartych kontraktów, co jak można wnosić po tak sformułowanej argumentacji, miało zostać zrekompensowane właśnie przyznaniem od organu sumy pieniężnej. Sąd tej argumentacji jednak nie podziela, bowiem okres oczekiwania na stosowne zezwolenie nie był na tyle długi, by mógł realnie wpłynąć na zakłócenie prowadzonej przez spółkę działalność. Ponadto spółka nie złożyła wraz z wnioskiem pełnej dokumentacji, co przecież mogłoby realnie skrócić czas załatwienia sprawy, eliminując konieczność wzywania jej do uzupełnienia ujawnionych braków. Co więcej, spółka w żaden sposób nie potwierdziła stosownym materiałem dowodowym twierdzeń uzasadniających jej przyznanie żądanego świadczenia, wobec czego podniesiony przez nią zarzut jest nieuzasadniony. W odniesieniu do wniosku skarżącej o zastosowanie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2016 r., poz. 1169), Sąd wyjaśnia, że przepisy tego aktu nie znajdują zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. Rozdział 3 ww. ustawy), jak również nie regulują kwestii odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych wobec stron postępowania administracyjnego (por. art. 1 ustawy). Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a P.p.s.a., w związku z art. 119 i art. 120 P.p.s.a. orzeczono jak w punktach 1-3 wyroku. Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w pozostałej części (pkt 4 wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a., na które to koszty składają się: wpis od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości połowy stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 poz. 256), tj. 240 zł, w związku z art. 206 p.p.s.a. Wskazany art. 206 p.p.s.a pozwala sądowi miarkować koszty postępowania. W warunkach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zachodzą podstawy do obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika o połowę. Należy bowiem wskazać, że przed tutejszym Sądem toczy się kilkaset spraw cudzoziemców o podobnym stanie faktycznym i prawnym, w których występuje ten sam pełnomocnik. Skargi sporządzane przez tego samego pełnomocnika cechuje praktycznie tożsama treść, jak również podnoszone są w nich jednakowe wnioski i zarzuty, różnią się natomiast głównie danymi skarżących. Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd zastosował miarkowanie, a nie odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 167/19). Jak z kolei wskazał NSA w postanowieniu z 25 stycznia 2019 r. (sygn. akt I GZ 502/18) uzasadnionym powodem miarkowania kosztów zastępstwa procesowego jest okoliczność wniesienia skarg w wielu sprawach tożsamych co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co wymagających mniejszego nakładu pracy. Ponadto rozpatrywana sprawa, z uwagi na to, że dotyczy bezczynności – rozpatrzona została na posiedzeniu niejawnym, zatem bez konieczności stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie. Tym samym również w tym aspekcie mniejszy nakład pracy pełnomocnika, w ocenie Sądu, uzasadnia obniżenie wynagrodzenia. Należy także podkreślić, że skarga nie została uwzględniona w całości – Sąd uznał, wbrew postulatom skargi, że przewlekłość nie miała rażącego charakteru, a ponadto skargę w zakresie wniosku o wymierzenie grzywny i przyznania sumy pieniężnej oddalił. Argument ten należy uznać za dodatkowy do przyjęcia zasadności miarkowania wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Sąd w realiach tej sprawy uznał, że miarkowanie o 50% będzie stanowiło adekwatny poziom wynagrodzenia za dokonaną przez pełnomocnika pracę. Wskazane okoliczności uzasadniają zatem zastosowanie w niniejszej sprawie art. 206 p.p.s.a.