IV SAB/Wa 88/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu W. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 20 maja 2011 r. W. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o zameldowanie córki M. G. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2011 r. skarżący został wezwany do wykazania czy wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 K.p.a. poprzez złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W.. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 lipca 2011 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 15). Skarżący nie wykonał ww. zarządzenia w przewidzianym terminie (termin do wykonania niniejszego zarządzenia upłynął w dniu 3 sierpnia 2011 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przesłanką dopuszczalności skargi jest zatem wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność w wydaniu decyzji lub postanowienia w postępowaniu administracyjnym, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). Przepis ten, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), a obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. i znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie stanowi, że na załatwienie spawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej skargi należy zauważyć, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta W. w wydaniu decyzji o zameldowanie na pobyt stały. Istotne jest, iż w stosunku do tego organu istnieje w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej wyższego stopnia – Wojewoda [...] - co oznacza, iż stosownie do art. 37 k.p.a. skarżący przed wniesieniem skargi do sądu był zobowiązany złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W. do Wojewody [...]. Złożenie do organu wyższego stopnia stosownego zażalenia stanowiło bowiem w niniejszej sprawie przesłankę dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. jednakże, jak wynika z treści skargi i braku odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a. Reasumując, należy stwierdzić, iż przesłanka warunkująca wniesienie skargi na bezczynność organu w wydaniu decyzji, w postaci wyczerpania środków zaskarżenia, nie została w niniejszej sprawie spełniona. Skargę, jako niedopuszczalną, należało zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z powyższych względów, mając na uwadze art. 37 k.p.a., art. 52 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.