IV SAB/Wa 88/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt VII SAB/Wa 4/12 o odrzuceniu skargi B. J. na bezczynność Prokuratora Generalnego postanawia: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r. (sygn. VII SAB/Wa 4/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. J. na bezczynność Prokuratura Generalnego w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 13 września 2011 r. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. (VII SAB/Wa 4/12) stwierdzono, że powyższe postanowienie jest prawomocne od dnia 14 kwietnia 2012 r. Pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania w sprawie VII SAB/Wa 4/12. Podała, że postanowienie w tej sprawie nie zostało oparte o kompletne dokumenty. W dniu 31 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poinformował skarżącą, jakie wymogi powinna spełniać skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego (art. 274, art. 277, art. 279 i art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływana dalej jako p.p.s.a.) i jednocześnie wezwał do wskazania podstawy wznowienia (art. 271, art. 272, art. 273 p.p.s.a.) wraz jej uzasadnieniem oraz do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. W wezwaniu zawarto pouczenie, że niewykonania wezwania – w terminie siedmiu dni licząc od dnia jego doręczenia, skutkować będzie odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Wezwanie doręczono skarżącej (w trybie tzw. doręczenia zastępczego) w dniu 24 czerwca 2013 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie zastosowała się do skierowanego do niej wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Stosownie do unormowania zawartego w art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Łączne spełnienie obu tych warunków pozwala Sądowi na merytoryczne rozpoznanie skargi. Brak chociażby jednego z nich sprawia, że merytoryczne rozpoznanie sprawy jest niemożliwe, a skarga podlega odrzuceniu. Podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyliczone taksatywnie. Można je podzielić na trzy grupy: 1) przyczyny nieważności (art. 271 p.p.s.a.), 2) właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 p.p.s.a.), 3) orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272 p.p.s.a.). Termin na wniesienie skargi o wznowienie określony został w art. 277 p.p.s.a, który stanowi, że należy ją wnieść w terminie 3 - miesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem obalania prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności. (K. Sobieralski Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 48-49). Kierując się dyspozycją art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd badał, czy niniejsza skarga pod względem formalnym spełnia ustawowe wymogi wznowienia tj. czy jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżąca, mimo wezwania Sądu, nie wskazała żadnej z ustawowych podstaw wznowienia. Sąd zauważa, że w okolicznościach sprawy brak podstaw wznowienia wynika nie tylko z braku przytoczenia przez stronę określonego przepisu, ale przede wszystkim okoliczności pozwalających na ustalenie, że określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Zawarte w skardze twierdzenia ograniczają się w zasadzie do wyrażenia niezadowolenia strony z wydanego w sprawie o sygn. akt VII SAB/Wa 4/12 postanowienia o odrzuceniu skargi. Mimo wezwania Sądu o wyraźne określenie podstawy wznowienia skarżąca nie wykazała spełnienia takich okoliczności. Zauważyć należy, że skarga nie spełnia również wymogów formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a tj. nie wskazuje okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz nie precyzuje żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Jednakże, w sytuacji, gdy nie powołano ustawowej podstawy wznowienia, kwestia ta pozostaje bez wpływu na sposób rozpoznania sprawy. W tych okolicznościach sprawy skoro nie wskazano istnienia jednej z ustawowych podstaw wznowienia Sąd, stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a., skargę odrzucił.