IV SAB/Wa 91/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. R. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 maja 2005 r. Z. R. wniósł za pośrednictwem Urzędu Gminy N. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na "odmowę wykonania czynności przez Wójta Gminy N.". Skarżący domagał się zobowiązania Wójta Gminy N. do sprostowania stanu prawnego użytków w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący podał, że pismem z dnia 4 maja 2005 r. zwrócił się do Wójta Gminy N. o "zaprzestanie naruszania prawa" i wezwał do sprostowania stanu prawnego w ewidencji gruntów i użytków. Według Z. R. odpowiedź Urzędu Gminy na wskazane wezwanie z dnia 18 maja 2005 r., stanowiła dalsze uchylanie się od wykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wyjaśnił, że zarzuty skarżącego dotyczące zapisów w ewidencji gruntów, były już przedmiotem postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. nr [...]. Decyzja ta została zaskarżona do sądu administracyjnego, a postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie nie zostało jeszcze zakończone. Organ wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że w istocie skarżący skarży bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie dokonania sprostowania w operacie ewidencji gruntów i budynków, wezwał skarżącego do wykazania, że wyczerpał tryb określony w art. 37 kpa, tj., że złożył zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia (Wojewody [...]). W odpowiedzi na wskazane wyżej wezwanie Z. R. stwierdził, że jako zażalenie, należy traktować jego pismo skierowane do Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r., którego kopię załączył. W piśmie tym skarżący zwrócił się do Wojewody o ponowne zbadanie sprawy i podjęcie decyzji nieograniczającej "prawa działania na działce budowlanej" zaznaczając, że sprawa dotyczy decyzji Wojewody [...] o nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. W warunkach przedmiotowej sprawy, skarżąc bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, skarżący winien przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, wyczerpać środek przewidziany w art. 37 kpa., tj. złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stwierdzić należy, że wskazane przez skarżącego pismo z dnia 11 marca 2005 r. skierowane do Wojewody [...], nie może zostać uznane za zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Wójta Gminy N. wniosku skarżącego z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Przede wszystkim pismo do Wojewody [...] zostało skierowane zanim skarżący złożył do organu wniosek o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów (skarżący ujął to jako wezwanie do "sprostowania symboli stanu prawnego rodzaju użytków z "Ls" na "B"). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wezwanie to wpłynęło do Urzędu Gminy w N. w dniu 4 maja 2005 r. Natomiast pismo do Wojewody [...] jest opatrzone datą "11.03.2005r.". Z kopii nadesłanej przez skarżącego, nie wynika co prawda, kiedy pismo to wpłynęło do organu, jednakże na kserokopii odpowiedzi udzielonej przez [...] Urząd Wojewódzki na omawiane pismo, widnieje data 6 kwietnia 2005 r. Poza tym, wydaje się wątpliwe, aby pismo z dnia 11 marca 2003 r. dotyczyło sprawy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Skarżący wskazuje w nim, że sprawa dotyczy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...], w której nie wyrażono zgody "na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego w/w działek nie stanowiących własności Skarbu Państwa a stanowiących własność osób fizycznych, zgodnie z parcelacją z 1934 r." Wobec powyższego, stwierdzić należy, że skarżący nie wyczerpał środka przewidzianego w art. 37 kpa, co skutkuje odrzuceniem skargi. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.