IV SAB/Wa 92/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N., E. O., C. A., M. A., J. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy B. w przedmiocie negatywnego oddziaływania na środowisko fermy drobiu postanawia odrzucić skargę Skarżący J. N., E. O., C. A., M. A. i J. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy B. w przedmiocie negatywnego oddziaływania na środowisko fermy drobiu. Burmistrz Gminy B. - w odpowiedzi na skargę - wniósł m.in. o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej wobec niewyczerpania przez skarżących środków zaskarżenia przysługujących im w administracyjnym toku instancji - art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w związku z art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z zarządzeniem z 24 maja 2013 r. Sąd wezwał skarżących J. N., E. O., C. A., M. A. i J. C. do wskazania - w terminie 7 dni - czy skarżący przed wniesieniem skargi z 12 kwietnia 2013 r. do Sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy B., wyczerpali tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., tj. czy złożyli zażalenie do organu wyższego stopnia - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący - w piśmie z 1 czerwca 2013 r. - wskazali, że postępowanie administracyjne w sprawie negatywnego oddziaływania na środowisko fermy drobiu ciągnie się od 10 lat. W jego toku skarżący wielokrotnie interweniowali u Burmistrza Gminy B. i w Samorządowym Kolegium Odwoławczym, jednak bezskutecznie. Wobec tego skarżący nie widzą sensu ponownie kierować sprawę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i dlatego też bezpośrednio zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o pomoc w rozwiązaniu ich problemu. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, w sprawie o bezczynność organu, należy rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem powołanego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje, że skarżący nie wyczerpali wskazanego w powyższym przepisie trybu, albowiem wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bez wyczerpania przysługującego ich środka zaskarżenia tj. zażalenia. Powyższe czyni niedopuszczalną skargę do sądu administracyjnego, wobec czego podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.