IV SAB/Wa 93/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M.K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie nierozpoznania wniosku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Postanowieniem z dnia 5 września 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie nierozpoznania pism skarżącego z dnia (...) i (...) sierpnia oraz z dnia (...) stycznia 2007r. zatytułowanych "zawiadomienie o przestępstwie". W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w sprawie zachodzi przesłanka o której mowa w przepisie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 października 2007r. sygn. akt I OZ 783/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2007r. sygn. akt IV SAB/Wa 93/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości, jako niedopuszczalną. W dniu 19 grudnia 2007r. M.K. wniósł skargę kasacyjną od tego postanowienia, sporządzoną osobiście. Kolejnym postanowieniem z dnia 8 stycznia 2008r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez M.K. W dniu 24 stycznia 2007r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego - zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 8 stycznia 2008r. Do pisma skarżący dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy. We wniosku skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie posiada żadnego majątku oraz że nie posiada żadnych dochodów. Skarżący mimo wezwania Sądu nie nadesłał także wymaganych dokumentów. Podniósł natomiast, że dokumentów nie może przedłożyć, bowiem jest bezdomnym, bezpaństwowcem. Stwierdził, że wezwanie go do przedłożenia dodatkowych dokumentów było zbędne, gdyż informacje o swojej sytuacji życiowej zawarł on już w licznej korespondencji kierowanej do Sądu. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z akt sprawy wynika, że skarżący po raz kolejny wystąpił do Sadu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Ponownie także wskazał, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego ani ruchomego, żadnych oszczędności. Mimo wezwania Sądu do przedłożenia dokumentów, mających wyjaśnić jego sytuację majątkową 1 rodzinną, skarżący nie przedstawił tych dokumentów, wskazując jednocześnie, że nie może ich przedłożyć oraz stwierdzając, że nie jest to konieczne, gdyż Sąd posiada wiedzę o jego sytuacji życiowej. Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 września 2007r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.K. przyznania prawa pomocy. Jakkolwiek strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na powstanie nowych okoliczności, które w sposób zasadniczy wpływają na ocenę sytuacji materialnej strony. Podkreślić przy tym należy, że strona występująca o przyznanie prawa pomocy powinna nie tylko przytoczyć okoliczności wskazujące na zasadność jej wniosku, ale także co najmniej je uprawdopodobnić. Skarżący natomiast ponownie występując o przyznanie prawa pomocy, pomimo kolejnego wezwania, o którym mowa w art. 255 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nadal nie przedstawił żadnych dokumentów i dodatkowych wyjaśnień. Skarżący nie podał np. skąd czerpie środki pozwalające mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący musi zatem korzystać z czyjejś pomocy w zakupie jedzenia i ubrania, tym bardziej, że, jak podaje, pozostaje bez pracy od 1975 r. W tej sytuacji Sąd uznał, że M.K. nie wskazał, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Dlatego na mocy przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.