IV SAB/Wa 94/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Stopczyński, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S.R. w przedmiocie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego p o s t a n a w i a -skargę odrzucić- Skarżący S. R. pismem z dnia 24 kwietnia 2005 r. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Uzasadniając skargę wskazał, iż wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., uwzględniając wniesione przez niego zażalenie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. wyznaczyło Prezydentowi Miasta P. termin do dnia 20 sierpnia 2003 r. na załatwienie sprawy, jednakże nie wyjaśniło przyczyn tej opieszałości oraz nie ustaliło winnych tego stanu. W tym właśnie skarżący upatruje bezczynności SKO w P. i z tego względu pismem z dnia 16 lutego 2005 r. skarżący zwrócił się do organu o wyjaśnienie, dlaczego Kolegium nie dopełniło tych spoczywających na nim obowiązków. Odnosząc się do tego zarzutu Kolegium Samorządowe wskazało, że zarządzenie, którego wydania domaga się skarżący w związku z postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r., jest zarządzeniem o charakterze wewnętrznym i nie stanowi materii rozstrzyganej postanowieniem o wyznaczeniu organowi pozostającemu w bezczynności dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Kolejnym pismem z dnia 6 marca 2005 r. skarżący zwrócił się do Kolegium Samorządowego o podjęcie stosownych czynności w jego sprawie w oparciu o art. 37 Kpa. Pismo to pozostało bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podnosząc, iż czynność nadzorcza nie może być przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Istotą i jednocześnie celem skargi na bezczynność organu jest uzyskanie wyroku Sądu zobowiązującego organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a jej wniesienie jest możliwe dopiero po złożeniu zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie z art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, który – jeżeli uzna zażalenie za zasadne – wyznaczy dodatkowy termin do załatwienia sprawy oraz zarządzi wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, nie następuje jednak ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej, która – gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia – nie mogłaby być zaskarżona do sądu administracyjnego, ponieważ art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie czyni z niej dopuszczalnego przedmiotu zaskarżenia. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 Kpa warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, lecz bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ I instancji. W warunkach przedmiotowej sprawy skarżący w istocie skarży bezczynność Kolegium w zakresie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Świadczy o tym treść skargi, a potwierdza to wypowiedź skarżącego złożona do protokołu rozprawy. W świetle powyższych rozważań skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podejmowanych czynności nadzorczych w związku z niezałatwieniem w terminie sprawy przez organ I instancji uznać należało za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę tę jako niedopuszczalną należało odrzucić.