IV SAB/Wa 95/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu.13 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie bezczynności organu administracji publicznej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 23 maja 2005r. ( data nadania pisma w urzędzie pocztowym) W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Przedmiotowa skarga została następnie uzupełniona pismem z dnia 20 lipca 2005r. oraz pismami z dnia 1 sierpnia 2005r. , 13 sierpnia 2005r., 6 września 2005r., 10 października 2005r., 19 października 2005r., 21 października 2005r., 25 października 2005r., 27 października 2005r., 3 listopada 2005r., 12 listopada 2005r., 24 listopada 2005r., 25 listopada 2005r. Przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie nierozpoznania pism skarżącego dotyczących między innymi: 1) okoliczności handlu polskimi dziećmi, 2) korupcji wymiaru sprawiedliwości, płatnych protekcji i sabotażu w funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości, 3) włamania dokonanego przez służbę więzienną do lokalu i zrabowaniu dokumentów urzędowych, 4) skarg na postępowanie policjantów z Komisariatu Policji w B. i Komendy Powiatowej Policji w P.. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli precyzuje przepis § 2 i 3 powołanego przepisu. W ocenie Sądu żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus dausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/. Zgodnie z art. 3 § 2 cytowanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Natomiast skargi mające za przedmiot zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, uregulowane są w art. 227-240 kpa określających tryb postępowania i organy właściwe do rozpatrywania takich spraw. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kognicji sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 cytowanej ustawy. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentowany jest jednolity pogląd, że zawiadomienie o załatwieniu skargi jak też bezczynność organu w przedmiocie jej załatwienia nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r. sygn. akt III SAB 7/99, OSNA 2001 nr 1, poz. 27, w którym Sąd ten jednoznacznie wskazał, że ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego nie podlega kognicji sądów administracyjnych). Stwierdzić należy zatem, iż bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania skargi wniesionej do organu administracji w trybie art. 227 kpa, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i z tej przyczyny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.