IV SAB/Wa 96/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Burmistrza Miasta W. w przedmiocie wydania dokumentacji procesu odrolnienia działek postanawia: - odrzucić skargę. Skarżąca L. S. w piśmie procesowym z dnia 27 marca 2008 r., skierowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła skargę na Biuro Rejestru Gruntów Miasta W. z powodu odmowy podania jej informacji na temat ,, sfałszowanego rejestru gruntów działki należącej do jej rodziny" oraz zwróciła się o wskazanie podstawy prawnej zastosowanej przez Wydział Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta W. przy procesie odrolnienia działek o nr (...) i (...), obecnie zarejestrowanych w księdze wieczystej pod nr (...) i (...). W związku z tym, iż skarga skarżącej nie mogła otrzymać prawidłowego biegu, bowiem nie zawierała dokładnej informacji na temat przedmiotu zaskarżenia, Sąd pismem z dnia 16 czerwca 2008 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków skargi w tym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca w piśmie z dnia 21 czerwca 2008r. oświadczyła, iż skarga jej dotyczy pisma Starosty Powiatu W. z dnia (...) listopada 2007 r. będącego informacją o stanie ewidencji gruntów działek o nr (...) i (...), położonych w mieście W. oraz bezczynności Burmistrza Miasta W. w sprawie wydania dokumentacji procesu odrolnienia przedmiotowych działek Wobec treści oświadczenia skarżącej skargę z dnia 27 marca 2008 r. dotyczącą pisma Starosty W. z dnia (...) listopada 2007 r. zarejestrowano w Sądzie pod sygn. akt IVSA/Wa 1144/08, natomiast tę część skargi, która dotyczyła bezczynności organu zarejestrowano pod sygn. akt IVSAB/Wa 96/08. Przyjmując, iż niniejsza skarga dotyczy wskazanej przez skarżącą bezczynności Burmistrza Miasta W. należy wskazać, iż została ona wniesiona z naruszeniem art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.). W pierwszej kolejności podnieść bowiem należy, iż stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 ustawy P.p.s.a.). Zauważyć należy, iż począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. skargę do sądu administracyjnego wnosi się wyłącznie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem, co jednoznacznie wynika z brzmienia przepisu art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a. Ustawodawca uregulował zatem zasadę pośredniego trybu wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie przewidując jakiegokolwiek od niej wyjątków. Obowiązujące przepisy nie wprowadziły żadnej możliwości konwalidowania błędnego wniesienia skargi, a tym samym podstaw do jej przekazania przez sąd organowi, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone. Ponadto jeżeli skarga została zaadresowana i skierowana do sądu, to wymaga procesowego załatwienia, do zakresu którego nie należy przekazywanie jej pismem innemu podmiotowi (postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt II GSK 213/07). Przepis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazywał, iż w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy P.p.s.a. (tj. do 31 grudnia 2005 r.), skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy P.p.s.a, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a. Przepis ten zatem na okres przejściowy dopuszczał bezpośredni tryb wnoszenia skargi i w tym kontekście regulował sposób obliczania terminu jej wniesienia. Miał charakter edukacyjny a wraz z utratą jego mocy obowiązującej skargę do sądu administracyjnego wnosi się wyłącznie za pośrednictwem organu administracji publicznej. Niezachowanie prawidłowego trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego musi zatem skutkować jej odrzuceniem. Termin i tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego jednoznacznie wynikają z treści obowiązujących przepisów ustawy P.p.s.a., o czym z resztą organy administracji publicznej mają obowiązek pouczać strony postępowania w skarżonym do sądu akcie z zakresu prawa administracyjnego. Warto również wskazać na wykładnię celowościową art. 54 ust. 1 ustawy P.p.s.a. W uzasadnieniu do prezydenckiego projektu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (druk sejmowy nr 19, data wpływu 22 październik 2001 r.), czytamy: "projekt powraca natomiast do rozwiązania, obowiązującego przed wejściem w życie dotychczasowej ustawy o NSA, według którego skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 ust. 1). Okazało się bowiem, że wniesienie skargi wprost do sądu administracyjnego wydłuża postępowanie, prowadzi do stanu niepewności (organ dowiaduje się o złożeniu skargi po upływie kilku tygodni - po doręczeniu przez sąd odpisu skargi) i prowadzi niejednokrotnie, w przypadku podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, do wydania nowej decyzji przez organ administracji publicznej pierwszej instancji, mimo wniesienia skargi do sądu." Należy również odnotować zbieżny z wyżej wymienionym uzasadnieniem pogląd doktryny : "na jednoznacznie pozytywną ocenę zasługuje przywrócenie przez art. 54 § 1 pośredniego, funkcjonującego przed 1 października 1995 r., trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego.(..) Porównanie ze sobą rozwiązań obowiązujących przed wejściem w życie ustawy o NSA i po tej dacie wykazuje, że wbrew pozorom, kierowanie skarg bezpośrednio do sądu nie zawsze zapewnia należytą ochronę skarżącym (por. J. P. Tarno: Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego, Łódź 1996, s. 40-41). Jak dowodzi obserwacja praktyki, skargi na akty lub czynności organów administracji w licznych wypadkach nie zawierają nawet minimum informacji niezbędnych do nadania im biegu. Powoduje to potrzebę wyjaśniania rozmaitych kwestii w drodze korespondencyjnej. Przywrócenie pośredniego trybu wnoszenia skargi zdejmuje z sądu ten uciążliwy obowiązek, co niewątpliwie powinno przyczynić się do przyspieszenia biegu postępowania w sprawie. Ponadto tryb bezpośredni odwleka w gruncie rzeczy możliwość korzystania przez sąd z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub zawieszenia czynności organu administracji, ponieważ nie dysponując aktami sprawy, na ogół trudno jest zbadać zasadność złożonego w tej materii wniosku skarżącego. Wreszcie, konstrukcja przyjęta w omawianym przepisie przyspiesza ocenę dopuszczalności skargi. Jednocześnie stwarza ona od razu (tzn. po dojściu skargi do organu administracji) możliwość uruchomienia trybu samokontroli przez ten organ oraz rozpoznania wniosku w przedmiocie ochrony tymczasowej. (por.: J. P. Tarno: Komentarz do ustawy P.p.s.a. - LexPolonica, 2007). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tymczasem winna była skierować przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jednakże za pośrednictwem organu administracji publicznej, tj. Burmistrza Miasta W. Ponieważ skarżąca nie zachowała trybu wskazanego w cytowanym wyżej art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Wobec wskazanego uchybienia bez znaczenia pozostaje jej merytoryczna ocena. Skoro odrzucenie skargi nastąpiło w oparciu przepis prawa, art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a ustalający tryb wnoszenia skargi, nieuzasadnionym byłby ewentualny zarzut, iż orzeczenie to pozbawiło stronę prawa do sądu. Odmienny pogląd mógłby prowadzić do absurdalnego wniosku, iż odrzucenie skargi z przyczyn o charakterze procesowym (np. na podstawie przepisu art. 53 § 1 ustawy P.p.s.a regulującego termin do wniesienia skargi) należałoby również traktować jako pozbawienie strony prawa do sądu albowiem żaden przepis prawa nie nakazuje traktowania art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a. w sposób szczególny niż pozostałe przepisy tej ustawy. Podkreślić również należy, że odrzucenie skargi wobec niezachowania trybu do jej wniesienia nie wywołuje skutków w postaci "powagi rzeczy osądzonej". W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.