IV SAB/Wa 97/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę I. Pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. B. C. (dalej również "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej "Ministra") w sprawie jej wniosku z dnia 14 maja 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1979 r. znak [...] w zakresie przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych klas IV-V o powierzchni ok. 10,5 ha, położonych na terenie miasta S., w granicach działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] planowanych pod budowę osiedla domów jednorodzinnych D. II. W odpowiedzi na skargę Minister wskazał, między innymi, że do dnia wniesienia skargi do sądu skarżąca nie wniosła do Ministra wezwania do usunięcia naruszenia prawa. III. Sąd pismem z dnia 24 maja 2013 r. wezwał skarżącą do wyjaśnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy przed złożeniem skargi skorzystała z trybu określonego w art. 37 k.p.a. Wraz z wezwaniem Sąd pouczył skarżącą o treści art. 37 k.p.a. oraz doręczył skarżącej odpis odpowiedzi na skargę. IV. Pismem z dnia 6 czerwca 2013 r. skarżąca obszernie opisała dotychczasowe postępowanie w sprawie oraz zarzuty, stawiane organom administracji publicznej. Skarżąca nie wskazała, aby przed wniesieniem skargi do Sądu wezwała Ministra do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak stanowi art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jej wniesienie było niedopuszczalne. VI. Art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") stanowi, że w przypadku, między innymi, skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Jak stanowi art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższego wypływa wniosek, że skarżąca powinna była przed wniesieniem skargi do Sądu wezwać Ministra do usunięcia naruszenia prawa. Zaniechanie tej czynności powoduje niedopuszczalność skargi – jako przedwcześnie wniesionej. VII. Z akt niniejszej sprawy wynika, że B. C., przed złożeniem skargi do Sądu, nie wniosła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a., nie można traktować w szczególności rozmów telefonicznych, które skarżąca odbyła z urzędnikami, ani pism, wskazanych w korespondencji skarżącej z dnia 6 czerwca 2013 r. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że wniesienie skargi do Sądu było przedwczesne – a więc niedopuszczalne. VIII. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.