IV SO/Wa 18/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. M. o wymierzenie grzywny Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska na podstawie art. 55 § 1 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: - wymierzyć Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, - zasądzić od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kwotę 100 (sto) złotych na rzecz R. M. tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. M. w dniu 7 czerwca 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o ukaranie grzywną Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska za nieprzekazanie Sądowi skargi, wraz z aktami sprawy, na bezczynność organu polegającą na nierozpatrzeniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podniósł, iż skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska złożył w dniu 13 kwietnia 2010 r. (skarga ta wpłynęła do organu w dniu 19 kwietnia 2010 r.). Sąd w wykonaniu zarządzenia z dnia 14 czerwca 2010 r. przesłał organowi odpis wniosku R. M. wraz z załącznikami i wezwał Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do zajęcia stanowiska w sprawie w terminie 14 dni. Organ nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie, tj. nie wyjaśnił przyczyn nieprzekazania skargi do Sądu w wymaganym terminie. Natomiast jak wynika z akt sprawy IV SAB/Wa 159/10 przedmiotowa skarga R. M. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska została wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy przesłana do Sądu w dniu 7 lipca 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Przy czym należy zauważyć, że nie przekazano wówczas całości akt sprawy. Organ na wezwanie Sądu przy piśmie z dnia 20 sierpnia 2010 r. przesłał oryginał skargi wraz z kopertą, w dniu 27 września 2010 r. – dołączone do skargi pełnomocnictwo, a następnie w dniu 28 października 2010 r. zwrotne potwierdzenia odbioru przez strony postępowania postanowienia z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., organ którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Według zaś art. 55 §1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w wyznaczonym ustawą terminie, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy. Grzywna przewidziana w powołanym art. 55 §1 p.p.s.a., jest środkiem dyscyplinującym organ administracji w przesłaniu przez niego skargi do sądu wraz z aktami sprawy bez zbędnej zwłoki, w terminie ustawowo do tego wyznaczonym. Celem ukarania organu grzywną jest zapobieżenie przedłużaniu postępowania sądowoadministracyjnego przez organ poprzez opóźnianie przesłania stosownych dokumentów, określonych w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto wymierzenie grzywny, poza funkcją represyjną, pełni także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. W rozpatrywanej sprawie skarga R. M. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wpłynęła do organu w dniu 19 kwietnia 2010 r. Organ winien przekazać skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy najpóźniej w dniu 19 maja 2010 r. Tymczasem organ przekazał do Sądu część akt w dniu 7 lipca 2010 r., natomiast całość akt sprawy została przekazana dopiero w dniu 28 października 2010 r. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż organ nie wykonał w terminie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyż przekazanie akt sprawy nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Ponadto należy zauważyć, że wykonanie obowiązku, określonego we wskazanym przepisie nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. W przypadku, gdy organ przekazał sprawę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a, postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny nie staje się bezprzedmiotowe i nie znajduje zastosowania w tej sprawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09) W rozpatrywanej sprawie zostały zatem spełnione przesłanki do ukarania organu grzywną za naruszenie art. 54 § 2 p.ps.a. Wysokość wymierzonej grzywny jest w ocenie Sądu adekwatna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia organu i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a., który stanowi, iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie należy wskazać, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie górną granicę określono w powołanym wyżej art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd wymierzając grzywnę bierze pod uwagę takie elementy jak: charakter sprawy, okres pozostawania organu w bezczynności oraz podjęte przez organ działania w celu załatwienia sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd wziął również pod uwagę, iż organ mimo wezwania do zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku o wymierzenie grzywny (pismo Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r.), w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn zwłoki w przekazywaniu skargi, jak również nie ustosunkował się do przedmiotowego wniosku. W związku z powyższym, na podstawie art. 55 §1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 §3 powołanej ustawy.