IV SO/Wa 2/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. O. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie z wniosku K. O. w przedmiocie przyznania prawa pomocy postanawia odmówić przyznania prawa pomocy K. O. wnioskiem z dnia 29 grudnia 2015 r. zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego podnosząc, że mieszka z synem, poza domem nie posiada żadnego majątku, otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1195,79 zł netto, jej syn wynagrodzenie za pracę w wysokości 1300 zł netto. Jako przedmiot skargi w rubryce nr 3 formularza PPF wskazała orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy IV SA/Wa 425/16, pod którą to sygnaturą zarejestrowana jest sprawa ze skargi K. O. i M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, przedmiotową skargę skarżący nadali w urzędzie pocztowym na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 4 stycznia 2016 r. Sąd, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazał tę skargę do organu w dniu 21 stycznia 2016 r. (data złożenia pisma w siedzibie organu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność skargi zachodzi zaś wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego. Sąd uznał, że tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] zostało doręczone K. O. i M. O. w dniu 7 grudnia 2015 r. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 7 stycznia 2016 r. Skarżący winni złożyć skargę we wskazanym terminie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], o czym został wyraźnie pouczeni w zaskarżonej decyzji. Tymczasem skarżący wnieśli skargę bezpośrednio do Sądu, a Sąd przekazał ją do organu w dniu 21 stycznia 2016 r. Zatem należy stwierdzić, że skarga została wniesiona w dniu 21 stycznia 2016 r., tj. z uchybieniem ustawowego terminu. W tej sytuacji przedmiotowa skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, a co za tym idzie, oczywiste jest, że taka skarga nie może zostać uwzględniona. Powyższe okoliczności przesądziły o zasadności zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego wyżej przepisu art. 247 P.p.s.a. Dlatego też, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.