IV SO/Wa 20/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. P. od zarządzenia referendarza sądowego z dniu 26 października 2017 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 26 października 2017 roku S. P. (dalej: "wnioskodawca") złożył w dniu 28 czerwca 2017 r. na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dniu 26 października 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia referendarz stwierdził, iż formularz został wypełniony w sposób uniemożliwiający identyfikację sprawy administracyjnej. Ponadto pomimo wezwania do jednoznacznego wskazania daty, numeru i przedmiotu zaskarżonego aktu oraz wskazania organu, który wydał zaskarżony akt lub bezczynności nie wskazał koniecznych danych. Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu PPF według ustalonego wzoru. Natomiast art. 257 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego wnioskodawca zasadnie został na podstawie art. 257 ustawy P.p.s.a., wezwany przez referendarza sądowego do uzupełnienia braków formularza. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca nadesłał pismo z dnia 30 sierpnia 2017 r., z którego treści nadal nie wynikało, jakiej sprawy administracyjnej dotyczy wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skoro strona – pomimo stosownego wezwania i wyznaczenia terminu – braków wniosku w tym zakreślonym terminie nie uzupełniła, to zasadnie referendarz sądowy na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. wydał zarządzenie z dnia 24 kwietnia 2017 r. o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bezrozpoznania. Rozstrzygnięcie referendarza sądowego odpowiada prawu, zatem należało zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 P.p.s.a. oraz art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu