IV SO/Wa 231/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie "/.../ składanych od sierpnia 2000 r., tj. po wyroku sfałszowanym, /.../ wniosków o pomoc" postanawia: odrzucić skargę. W dniu 30 czerwca 2005 r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie "/.../ składanych od sierpnia 2000 r., tj. po wyroku sfałszowanym, /.../ wniosków o pomoc". W uzasadnieniu podał, iż "Rzecznik nic nie robi" w tej sprawie i "wymiana Rzecznika jest konieczna". Zdaniem Sądu, żądania zawarte w skardze nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego /confer postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1983 r., SA/Wr 625/83, ONSA 1983, Nr 2, poz. 94/. Właściwość sądu administracyjnego określona jest w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nadto, zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 wspomnianego przepisu. W ocenie Sądu, żądania zawarte w skardze J. C. mają charakter skargi unormowanej w treści art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, której przedmiotem mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, że nie wydaje się w nim rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Skargę zaś w tym przedmiocie należy wnieść do organu, którego właściwość została określona w art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, to skarga jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - podlega odrzuceniu. Mając na względzie szereg powyższych okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji.