IV SO/Wa 281/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 28 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. "na bezczynność Centralnego Rejestru Karanych i Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie niepodjęcia działań w celu dokonania zmian w Bazie danych" postanawia: odrzucić skargę. W dniu 16 sierpnia 2005 r. M. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na bezczynność Centralnego Rejestru Karanych i Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie niepodjęcia działań w celu dokonania zmian w Bazie danych". W uzasadnieniu skarżący podał, iż w dniu 5 sierpnia 2005 r. złożył do Ministra Sprawiedliwości skargę na bezczynność Centralnego Rejestru Karanych w przedmiocie niedokonania zmian w Rejestrze dotyczących osoby skarżącego. W ocenie Sądu, żądania zawarte w skardze M. M. nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego /por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1983 r., SA/Wr 625/83, ONSA 1983, Nr 2, poz. 94/. Właściwość sądu administracyjnego określona została przez art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nadto, zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 wspomnianego przepisu. Stwierdzić należy, że żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania mają charakter skargi unormowanej w treści art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, której przedmiotem mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, że nie wydaje się w nim rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Skargę zaś w tym przedmiocie należy wnieść do organu, którego właściwość została określona w art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, to skarga jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - podlega odrzuceniu. Mając na względzie szereg powyższych okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji