IV SO/Wa 29/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 10.01.2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. S. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2017 r. sygn. akt IV SO/Wa 29/17 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 13 listopada 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. W uzasadnieniu referendarz sądowy wskazał, że pomimo wezwania skarżący nie uzupełnił braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na obowiązującym formularzu. Jak wynika z akt sprawy, odpis ww. zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 28 listopada 2017 r. Pismem z dnia 4 grudnia 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 5 grudnia 2017 r., skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona postępowania sądowoadministracyjnego ubiega się o przyznanie prawa pomocy, obowiązana jest złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru, przy czym wypełnienie tego obowiązku może nastąpić od razu lub poprzez złożenie takiego formularza w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego polegającego na złożeniu wniosku w niewłaściwej formie. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego został złożony na nieobowiązującym (zarówno w dniu wypełniania i podpisania, jak i w dniu wniesienia) formularzu (PPF), stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) określa bowiem załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.) (§ 5 powołanego rozporządzenia). Obowiązujący formularz zawiera m.in., wymaganą przez art. 252 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, klauzulę: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia", która zastępuje pouczenie sądu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Ponadto, w porównaniu do poprzednio obowiązującego formularza, wymaga on podania dokładniejszych danych o stanie majątkowym i dochodach. Strona postępowania wnioskująca o przyznanie prawa pomocy zobowiązana jest w szczególności do podania szacunkowej wartość należących do niej nieruchomości, wskazania posiadanych wierzytelności (ich rodzaju i wartości), wykazania posiadanych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł (a nie jak dotąd powyżej 3.000 Euro), czy też wskazania miesięcznego dochodu netto (a nie jak dotąd brutto). Ze względu na złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu według nieobowiązującego wzoru, w piśmie z dnia 11 października 2017 r. (karty nr 8 i nr 9 akt sprawy), wezwano A. S. do złożenia wniosku na urzędowym formularzu według wzoru obowiązującego od 29 sierpnia 2015 r., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Do wezwania, które doręczono A. S. w dniu 25 października 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 10 akt sprawy), dołączono obowiązujący formularz wniosku. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. W ocenie Sądu, prawidłowo referendarz sądowy wskazał, że przepisy art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Zatem w sytuacji, gdy strona postępowania sądowoadministracyjnego ubiega się o przyznanie prawa pomocy obowiązana jest każdorazowo złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu według obowiązującego wzoru, przy czym wypełnienie tego obowiązku może nastąpić od razu lub poprzez złożenie takiego formularza w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego polegającego na złożeniu wniosku w niewłaściwej formie (art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 260 w związku z art. 257 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.