IV SO/Wa 3/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt 2V SA 3462/03 w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. 1) zwolnić M. C. od kosztów sądowych, 2) ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. M. C. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata celem sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt 2V SA 3462/03. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 2 lutego 2011 r. oświadczenia wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wobec faktu wymeldowania z miejsca pobytu stałego, wnioskodawca obecnie jest osobą bezdomną. M. C. nie uzyskuje stałych dochodów, jedynymi dochodami wnioskodawcy są dochody otrzymywane ze sprzedaży surowców wtórnych w wysokości ok. 200 zł miesięcznie. Z dochodów tych, jak oświadczył nie jest w stanie pokryć niezbędnych kosztów utrzymania koniecznego. Wnioskodawca od dnia 1 kwietnia 2009 r. utracił prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Jak wynika z rubryki 7 formularza M. C. nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), ponoszenie przez strony kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Oznacza to, iż podmiot wnoszący skargę powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania, zatem i liczyć się z koniecznością gromadzenia środków finansowych na ów cel. Należy mieć na uwadze, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych należy zaliczyć osoby bezrobotne, samotne, bez stałego źródła dochodu i majątku, a zatem pozbawione środków do życia bądź mające środki, ale bardzo ograniczone, wystarczające na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Analizując sytuację finansową wnioskodawcy uwidocznioną we wniosku oraz piśmie z dnia 7 lutego 2011 r. należy stwierdzić, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Wnioskodawca jest osobą bezdomną, od dnia 1 kwietnia 2009 r. nie osiąga stałych dochodów. Jedynymi dochodami wnioskodawcy są dochody uzyskiwane nieregularnie z odzysku surowców wtórnych, w wysokości średnio ok. 200 zł miesięcznie. Okolicznością potwierdzającą trudną sytuację finansową skarżącego jest również fakt, iż skarżący nie posiada wolnych środków finansowych, ani majątku, który mógłby spieniężyć w celu pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania. Wnioskujący o przyznanie prawa pomocy, który nie osiąga stałych dochodu, podstawowe potrzeby życiowe zaspokaja dzięki wparciu innych osób i instytucji, a przy tym nie posiada nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych, nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W konsekwencji nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Tak ukształtowana sytuacja materialna M. C. pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.